Beste Elena,
Onlangs was ik op Cyprus. In Pafos maakte ik een kustwandeling. Achter mij hoorde ik iemand praten. In het Nederlands. Belgen, vermoedde ik. Ik draaide mij om. Ik wenste haar een fijne dag. Wat volgde, was een kort en fijn gesprek. Een gesprek over haar en mijn indrukken over Cyprus. Na enkele minuten was het gesprek voorbij. Ik wandelde verder met een warme glimlach op het gezicht. Zij wandelde verder met een warme glimlach op haar gezicht. Praten, babbelen, roddelen, ik ben er verslaafd aan. Vooral die onverwachte gesprekken met onbekenden vind ik telkens weer een verademing. Elke kans grijp ik aan.
Die gezonde verslaving is de reden waarom ik ging luisteren naar uw podcast. Centraal in uw podcast staat het Oostendse Leopoldpark. Aan de vijver in dat park staan een aantal banken. In de volksmond worden die banken de roddelrij genoemd. Op die plek ontmoeten mensen elkaar. Op die plek praten mensen met elkaar. Helaas, de bankjes verliezen hun aantrekkingskracht. Vroeger zat er heel wat volk. Nu minder. Corona en overlast zouden een aandeel hebben in de tanende aantrekkingskracht. Dat is jammer, vindt u. Dat is heel jammer, vindt u.
U wordt een vrouw met een missie. U wilt het tij keren. U wilt het park in ere herstellen. U wilt het park opnieuw doen leven. Oud en jong samenbrengen. Verschillende culturen samenbrengen. Om dat te kunnen doen, gaat u het gesprek aan. U ontmoet toevallige passanten. U spreekt met mensen die zelf naar u toe komen met een verhaal dat zij kwijt willen. U doet de naam van de roddelrij alle eer aan. Want u roddelt. U praat.
Wat in de vijf afleveringen duidelijk wordt, is de kracht van het praten. Dat alleen al is hartverwarmend. Dat alleen al maakt mij zo blij. Via praten maken mensen verbinding met elkaar. Een verbinding die vertrekt vanuit de kleine verhalen. Een klein verhaal dat vertrekt vanuit een enkel woord. Vanuit een enkele vraag. Vanuit een enkele hoofdknik. Vanuit een enkel oogcontact. Het verhaal begint te rollen. Te vloeien. In dat praten gaan we begrijpen dat verschillende waarheden naast elkaar kunnen bestaan. In die korte ontmoetingen kunnen verschillende lagen samenkomen. Verschillende bubbels. Die korte ontmoeten zijn een mogelijkheid om even uit die eigen bubbel te breken. Om samen te komen en vast te stellen dat die ‘andere’ ook best wel boeiende verhalen kan hebben. Wat in de grote wereld niet meer lijkt te lukken, kan wel nog in die kleinere wereld. Op dat bankje.
Maar niet alles is rozengeur en maneschijn. Er pakken zich donderwolken samen boven het park. Het park heeft het hard te verduren. Er is bendevorming. Er zijn drugsproblemen. Er is het onveiligheidsgevoel. Die problemen gaat u niet uit de weg. Die worden benoemd. U schetst de charmante schoonheid. U schetst de donkere kanten. Die dualiteit doet u nadenken over het terug opeisen van een publieke plek. Doet u nadenken over het inrichten van een park. De Oostendenaars en bezoekers moeten het park ‘veroveren’. Zodat het park opnieuw een tuin kan worden voor de bewoners. Zodat het park opnieuw het begin van romances kan betekenen. Zodat het park opnieuw een leesplek kan worden. De eerste stappen zijn gezet. Het gaat de juiste richting uit. Dat bevestigen uw gesprekspartners. Hoop doet leven, zingt Will Tura. Die hoop spreekt ook uit uw podcast.
Het Leopoldpark biedt de toevallige passant de mogelijkheid de wereld te ontdekken. Want in het park kan hij een wereldreis maken. Zoals ook u doet. U praat met iemand uit Syrië. Met iemand uit Libië. Met iemand uit Oekraïne. Met iemand uit Irak. Dat kan enkel als men zich openstelt. Als men passanten in de ogen kijkt. Als men passanten toelacht. Dan kan die ontmoeting gebeuren. Dan kan dat kleine verhaal ontstaan. Dat is de manier waarop veralgemeningen kunnen worden gesloopt. Waarop vooroordelen kunnen worden weggenomen. Waarop blikken en denkbeelden worden verruimd.
Beste Elena. Ik beken, Oostende is een van mijn favoriete plekken aan de kust. Het Leopoldpark blijft binnen die stad een min of meer blinde vlek. In al mijn bezoeken kwam ik er passeerde ik er slechts één of twee keer. Maar die enkele keren wist het park mij te charmeren. Uw podcast heeft mij wakker geschud. Voortaan neem ik mij voor bij elk bezoek even langs en door het park te gaan. Ik zal even verpozen op die roddelrij. Op die roddelrij zal ik de voorbijgangers aankijken. Hopelijk kunnen zij in mijn blik die uitnodiging tot ontmoeting lezen. Net zoals bij u gebeurde. Uw podcast doet mij beseffen waarom ik zo graag praat. Met anderen. Met onbekenden. Op dichtbije plekken. Op plekken verderaf. Uw podcast is een uitnodiging tot samenkomen. Tot samenleven. Misschien treffen wij elkaar ooit op die roddelrij. Dat zou fijn zijn. Intussen wil ik u van ganser harte bedanken voor die warme en fijne podcast. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties