Beste Jad,
Beste Shima,
Dolly Parton is niet meer. Bijna een maand geleden is zij overleden. Hoewel ik mij niet tot haar fans reken, deed het mij iets. Het nieuws van haar dood raakte mij. Vorig jaar had ik op de Nederlandse televisie Dolly for president gezien. In dat programma reizen Ilse DeLange en Frank Evenblij naar de Amerikaanse staat Tennessee. Zij volgen de levensloop van de zangeres van Sevierville, waar Dolly geboren werd, tot in Nashville, waar Dolly haar grootste successen vierde. Na dat programma keek ik met andere ogen naar de zangeres. Ik vatte een warme sympathie op voor Dolly Parton.
Toen ik het nieuws vernam, wou ik haar nog beter begrijpen. Ondanks mijn warme sympathie, kende ik haar muziek nauwelijks. Jolene. Nine to five. Islands in the stream. I will always love you. Verder reikte mijn kennis niet. Ik achtte de tijd gekomen om hierin verandering te brengen. Ik ging even zoeken en kwam uit bij uw podcast.
U zou mij opheldering brengen. U zou mij doen begrijpen waarom zij in het versplinterde Amerika door iedereen geliefd was. Waarom zij nauwelijks negatieve commentaren kreeg. Het feit dat zij door iedereen aanvaard en gewaardeerd wordt verbaast mij. U zou mij die antwoorden kunnen aanreiken. Want het feit dat net u die podcast maakt, is geen toeval. U bent, zo mag ik het wel noemen, betrokken partij. In 2013 had Dolly een ongeval met haar wagen. Uw vader, die dokter was, gaf haar medisch advies. Uw vader en Dolly werden vrienden. Hij introduceerde u bij Dolly Parton. U kon beginnen. In 2017 had u een eerste interview. In een studio in Nashville.
Bijna meteen word ik ontmaskerd door u. Nog nooit had ik enige aandacht geschonken aan de teksten van Dolly. Te licht, meende ik te mogen denken. Inhoudsloos, dat durfde ik ook wel eens te opperen. U wijst mij terecht. U geeft aan dat die teksten moeten geherwaardeerd worden. Moeten gewaardeerd worden. U vertelt over Jolene. U vertelt over I will always love you. U vertelt over 9 to 5. De schellen vallen van mijn ogen. Het licht gaat schijnen. U doet mij inzien hoe één song op verschillende wijzen kan geïnterpreteerd worden. In één song kunnen verschillende groepen eenzelfde gevoel ontdekken. Eenzelfde gevoel die voor verschillende groepen heel andere redenen kunnen hebben. Maar het is net datzelfde gevoel dat overheerst. Dat verenigt. De songs van Dolly overstijgen identiteiten. Daarin ligt de kracht van Dolly Parton. De verenigende kracht.
Vaak wordt wel eens beweerd dat Dolly zich niet durft uit te spreken. Dat zij zich niet waagt aan politiek. Dat erkent zij. Omdat zij beseft dat zij fans heeft aan de politieke rechter- en linkerzijde, wil zij niemand kwetsen. Zij wenst niemand uit te sluiten. Zij gelooft niet in het kruisigen van één bepaalde groep. In het veroordelen van één bepaalde groep zonder enig onderscheid. Zij is een entertainer. Dat is wat zij is. Dat is wat zij doet. Toch ontkent zij de realiteit van de VS niet. Die realiteit bezingt zij in haar songs. Alweer vraagt u mij te luisteren naar de teksten. Zachtjes aan kom ik tot inkeer.
In haar muziek voelen velen een zeker heimwee. Een heimwee naar huis. Een heimwee naar thuis. Haar songs voelen voor velen als een herinnering aan datgene wat zij achterlieten. Het voelt als een warme compensatie voor een zeker verlies. Om dat te kunnen begrijpen neemt u ons mee naar haar hometown. Naar de echte wereld van Dolly Parton. Die beschrijft u.
Zo wordt uw podcast meer dan enkel het verhaal van een artieste. Meer dan enkel het verhaal van haar songs. U vertelt het verhaal van de country. U vertelt het verhaal van migratie. U vertelt het verhaal van het Zuiden. U vertelt het verhaal van rednecks en hilbillies. In al die verhalen ga ik graag mee met u. Met Dolly. Al die verhalen doen vaak mijn mond openvallen. Van verbazing. Terwijl ik naar al die verhalen luister, ontdek ik bij mijzelf een zekere vooringenomenheid. U sloopt die. U brengt mij tot inzicht. Een inzicht dat mijn sympathie weet om te vormen tot liefde. Tot grote liefde. Voor Dolly. Voor haar muziek. Voor haar teksten.
Beste Jad. Beste Shima. Elke aflevering voelt het alsof u bij mij aan huis komt. Alsof wij samen aan mijn keukentafel gaan zitten. U vertelt. Ik luister. Mijn hart maakt een sprongetje als Dolly even binnenspringt. Dat doet zij elke aflevering. Elke aflevering schuift zij mee aan tafel. Ik luister naar uw stem. Ik luister naar haar stem. Samen brengt u een uniek verhaal. Van een unieke artieste. Voor dat aangrijpende en krachtige verhaal wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties