Beste Elaine,
Hoe je een boot bouwt? Op die vraag moet ik het antwoord schuldig blijven. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet de meest handige ben. Een nagel in de muur kloppen, dat zou mij nog wel lukken. Het bouwen van een boot daarentegen is voor mij een onhaalbare kaart. Gelukkig is uw boek geen doe-het-zelf boek. Geen boek om de handige klusjesman te begeleiden in zijn weg naar een eigen boot. Uw boek is een roman. Dat is dan ook de reden waarom ik uw boek ging lezen. Doe-het-zelf boeken laat ik wijselijk aan de kant. Romans neem ik dan weer graag ter hand. Dat is dan ook wat ik met uw boek deed. Ter hand nemen en lezen.
In dat boek is Jamie de protagonist. Rond hem bouwt u het boek op. In de proloog geeft u enkele dingen over Jamie mee aan de lezer. Hij was dol op hoge bomen. Op de kleur rood. Op patronen. Op boeken met een stofomslag. Op katten. Op regen in combinatie met wind. Op de kromming van voorwerpen. Op Edgar Allan Poe. Op rivieren. Op de winter. In sommige voorkeuren kan ik mij terugvinden. In andere dan weer niet. Dat kan best gebeuren. Mensen verschillen nu eenmaal.
In het verdere verloop lees ik dat Jamie elke dag tot in de puntjes plant. Hij laat niks aan het lot over. Hij heeft nood aan vaste structuren. Afwijken van die structuren valt hem zwaar. Op school heeft hij het best lastig. Vrienden maken loopt niet van een leien dakje. Klasgenoten zetten hem weg als ‘een rare’. Als iemand die anders is. Raar en anders, dat zijn voor enkele onder zijn klasgenoten voldoende redenen om Jamie te pesten.
Op de eerste schooldag loopt het al verkeerd. Jamie loopt weg van school. Om alles wat vlotter te laten verlopen wordt Tess , een docente, gevraagd een oogje in het zeil te houden. Tess wordt voor Jamie een ijkpunt. Een gids. Een therapeut. Een leraar. Een natuurliefhebber. Tess wordt voor Jamie een vriendin. Nu lijkt het alsof die vriendschap eenrichtingsverkeer is. Dat is het niet. Jamie en Tess versterken elkaar. Terwijl Tess Jamie uitnodigt om de dingen die hem beroeren te benoemen en zijn kwetsbaarheid te uiten, doet Jamie Tess inzien dat ze volledig was afgeschakeld van het zoeken naar schoonheid in de wereld.
Een triumviraat kan enkel maar bestaan uit drie personen. Als het meer of minder is, kan er van een triumviraat geen sprake zijn. Dat weet u heel goed. Om dat driemanschap vorm te geven laat u Tadhg op het toneel verschijnen. Tadhg is een collega van Tess. Hij doet aan Tess het voorstel om samen met een paar jongens een boot te bouwen. Tess en Jamie stappen mee in het project.
Het project daagt Jamie uit. Het bouwen doet hem beseffen dat niet alles in vaste structuren kan gevat worden. Bouwen vraagt om improvisatie. Om de confrontatie met onverwachte dingen aan te gaan. Om u zelf uit te dagen. Het hele bouwproces lijkt voor Jamie wel een therapeutische sessie. Maar dat is niet enkel zo voor Jamie. Ook Tess en Tadhg worden gedwongen hun demonen onder ogen te zien. Want ook zij hebben kwetsuren. Ook zij worstelen met onopgeloste vraagstukken.
Terwijl de datum van de tewaterlating dichterbij komt, lijkt ook het triumviraat zichzelf heruit te vinden. Dingen worden benoemd. Dingen worden uitgesproken. Dingen worden aangepakt. Het leven wordt opnieuw op de sporen gezet. Keuzes worden gemaakt. Elk van het triumviraat gaat begrijpen wat de kracht van vertrouwen is. Vertrouwen geven. Vertrouwen krijgen. Het geeft mensen het noodzakelijke, versterkende duwtje. Het zet mensen veerkrachtig op weg.
Terwijl ik dit alles schrijf, ge ik plots begrijpen dat die boot veel meer is dan enkel een boot. Misschien staat die boot symbool voor een maatschappij. Misschien laat die boot zien dat een maatschappij enkel maar sterker kan worden als iedereen samenwerkt. Misschien laat die boot zien dat een maatschappij maar kan werken als iedereen het vertrouwen krijgt. Misschien laat die boot zien dat een maatschappij maar kan slagen als er een begrijpend opvangnet is voor degenen die om welke reden dan ook eventjes moeten afhaken. Zou dat uw uiteindelijke bedoeling zijn van uw boek? Het zou zomaar kunnen.
Behalve het verhaal is het ook de manier waarop het verhaal geschreven wordt, dat ik bijzonder boeiend en interessant vind. Het is uw taal. Het is uw schrijfstijl. Het is uw structuur. In dat alles voelt de lezer de emoties. De emoties van Jamie. Van Tess. Van Tadhg. In dat alles voelen wij de twijfel. Het enthousiasme. Het zoeken. Het vinden. Ik weet niet hoe ik het preciezer kan benoemen. Wel begrijp ik dat uw boek om die taal vroeg. Om die schrijfstijl. Om die structuur. Het verlevendigt. Het intensifieert. Het doet uw boek ademen.
Beste Elaine. Aanvankelijk moest ik mijn weg zoeken in uw boek. Aanvankelijk wrong alles een beetje. Maar ik zette door. Om eens ik mijn weg gevonden had, vertederd te raken door uw verhaal. Dit boek gaat over een plek vinden in de wereld. Een plek in de wereld die helemaal kan verschillen van de plek zoals de meesten die plek menen te moeten invullen. Dit boek gaat over het ‘rare’ en het ‘normale’. Dit boek gaat over een zoektocht. Waarbij het goed is gelijkgezinden te ontmoeten. Terwijl ik las, werd u boek beter. Groter. Intenser. Uw boek was een reis waarop ik ook mijzelf opnieuw leerde kennen. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties