Beste Bruno,
Beste Cobus,
Beste Faust,
Beste Jef,
Beste Neo,
Vrijdagavond zaten we in de zetel. Om eventjes te bekomen van een nogal stevige wandeling. We waren aan het scrollen. Het kan gek klinken, toch is het zo. Scrollen maakt deel uit van onze poging tot rust te komen. Plots roept mijn vrouw: de zoon van Luc de Vos heeft zijn eerste officiële single uitgebracht. Dat roept zij niet zomaar. Wij waren en zijn nog steeds fan van Gorki. U kan begrijpen, dat nieuwtje beroerde ons. Weg was de rust, die zachtjes aan het neerdalen was. Want ik wou weten. Ik wou de details. Jambers-vragen galmden doorheen mijn hoofd: wie, wat, waar, hoe, waarom, … Ik ging op onderzoek.
U omschrijft uw muziek als ‘havenpunk’. Dat genre was mij onbekend. Ik wist niet wat ik mij daarbij diende voor te stellen. U zelf brengt opheldering. In een krantenartikel. Uw werkplek is een repetitieruimte vlak bij de Gentse haven. In Meulestede. In uw muziek ontmoeten Nederlandstalige punk en totaal van de pot gerukte kleinkunst elkaar. Als wij al die elementen door de mixer halen komen wij uit bij de term ‘havenpunk’.
Ik was wat wijzer geworden. Toch wou ik meer. Om nog meer informatie te verzamelen, surfde ik naar vi.be, het steunpunt voor artiest en muzieksector. Daarop vond ik u terug. Helaas, uw biografie was nogal beknopt. Om niet te zeggen, heel beknopt. Pissbugs is een sjot onder uwe reet. Zo stond het er. Dat was alles. Niks meer. Niks minder. Maar met die woorden had u bereikt wat u heel waarschijnlijk hoopte te bereiken. Ik ging luisteren naar uw muziek. Want dat is wat uiteindelijk moet gebeuren met muziek. Muziek moet beluisterd worden. Dat ging ik dus doen.
Ik zette uw muziek op. Liet uw muziek door de boxen knallen. Mijn oren en ogen stonden wijd open. Ik sprong uit mijn zetel, waarin ik nog kort voordien hoopte rust te vinden. Blijven zitten was bij uw muziek geen optie. Stilstaan was bij uw muziek geen optie. Ik ging bewegen. Bewegingen die met enige goede wil zouden kunnen omschreven worden als dansmoves. Mijn vrouw keek vreemd op. Mijn armen en benen gingen alle kanten op. Ik leek wel bezeten. Uw muziek pompte mij vol van energie. Energie die ik enkel via gekke capriolen kwijt kon. Uw muziek rammelde. Uw muziek was vet. Uw muziek is het soort muziek waarvan ik zo enthousiast kan worden.
Na een eerste luisterbeurt duwde ik onmiddellijk op ‘repeat’. Omdat ik die sensatie nogmaals wilde voelen. Ik dacht dat een tweede luisterervaring minder energiek zou zijn. Ik dacht dat ik mij op andere dingen zou concentreren. Ik dacht dat ik bij een tweede luisterervaring tot een analyse zou komen. Maar dat alles gebeurde niet. Uw muziek nam opnieuw bezit van mij. Van mijn armen en benen.
Ik had gezocht. Ik had gevonden. Ik was een gelukkig iemand. Toch ontbrak er nog één ding. Een concert. Dat moest de volgende stap zijn. Ik moet u zien, dacht ik. Op een podium. Want dat is de enige juiste plek waarop uw muziek moet gezien en gehoord worden. Het zal energiek wild zijn. Dat weet ik. Dat besef ik. Die gedachte doet mij nu al verlangen. Die gedachte doet mij nu al glimlachen.
Beste Bruno. Beste Cobus. Beste Faust. Beste Jef. Beste Neo. Vrijdagavond voelden mijn benen loodzwaar van het lange wandelen. Maar op een vingerknip toverde u die moeheid uit mijn benen. U trok mij uit de zetel. In mijn huis bouwde ik een feestje van slechts enkele minuten. Maar goede feestjes hoeven niet noodzakelijk lang te duren. Enkele minuten kunnen volstaan. Dat bewees u met dat ene, steengoede nummer. Uw fiets is kapot maar herstellen hoeft niet meteen. Laat hem maar rammelen. Want uw rammelende fiets schonk mij energie. Deed mij lachen. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties