Beste Nele,
U stond op de Gentse Feesten. Op het Luisterplein. De datum had ik ingeschreven in mijn agenda. Eind vorig jaar had ik Stony Beds, uw recentste album, ontdekt. Ik was behoorlijk onder de indruk. Als frontvrouw van Peuk nam u afstand van de vlijmscherpe alternatieve punk en koos u voor intense breekbaarheid. U nam afstand van het gitaargeweld en koos voor het intieme geluid van de piano. Bij Peuk schreeuwt u, bij Head on Stone fluistert u. Een metamorfose, zo durf ik het te stellen. Toen ik las dat u naar het Luisterplein kwam, wou ik u zien. Wou ik u horen.
Ik ben er niet geraakt. Onderweg kwam ik vrienden tegen. Ik begon te praten. Ik bleef hangen. Ik moest opnieuw vaststellen dat de Gentse Feesten onvoorspelbaar zijn. Dingen gebeuren. Dingen waarop men geen vat heeft. Net dat is de charme van de Gentse Feesten. Net dat is de reden waarom ik zo graag naar de Gentse Feesten ga. Maar die maandagavond was ik toch een beetje teleurgesteld dat ik u gemist had. Want u stond bovenaan het lijstje van bands, die ik absoluut wou zien. Helaas, driemaal helaas. Het mocht niet zijn.
Als troost heb ik mij de daaropvolgende dagen op uw album gestort. Ik heb de schoonheid, die u mij via uw album schonk, omarmd. Want dat is wat uw album is, pure schoonheid. Ik duw op ‘play’ en ik leun achterover. Ik geef mij over. Drie kwartier lang. Ik mag niet gestoord worden. Ik wil niet gestoord worden. Omdat uw muziek focus vraagt. Uw muziek kan niet dienen als achtergrond. Uw muziek moet op de voorgrond staan. Zonder afleiding. Zonder verstrooiing. Uw muziek vraagt engagement. Vraagt betrokkenheid.
Ik luister. De tijd vertraagt. U bepaalt het ritme. Ik laat mij meedrijven op dat ritme. Met plezier. Ik laat mij verleiden door die warme zachtheid. Maar bij het vele herbeluisteren blijven tekstflarden hangen. In die zachtheid pik ik echo’s op waarin weemoed, twijfel, fragiliteit en onzekerheid weerklinken. De muziek klinkt als een warm dekentje maar de teksten klinken soms donker. Misschien schuilt in die tegenstelling net de charme van het album.
Een favoriet noemen kan ik niet. Omdat ik het niet wil. Uw album is één geheel. Uw album moet als één geheel beluisterd worden. In de volgorde zoals u het hebt bepaald. Vanaf de eerste noot stap ik uw wereld binnen om die pas bij de laatste noot te verlaten. Bij de voordeur stap ik binnen. Bij de achterdeur ga ik naar buiten. Tussen beide deuren stap ik meerdere kamers binnen. Met in elke kamer een eigen sfeer. Een eigen ambiance. U begeleidt mij zachtjes naar de achterdeur. Naar het einde. Ik stap door de achterdeur waarna ik mij opnieuw naar de voordeur haast. Ik klop aan. U laat mij binnen. Opnieuw stap ik aan uw hand binnen om in die vele kamers alweer andere dingen te ontdekken.
Beste Nele. De Gentse Feesten zijn voorbij. De kans om u daar te zien heb ik laten voorbijgaan. Gelukkig heb ik Stony Beds. Een schitterend album. Met daarop enkel en alleen maar pareltjes. Geen vlugge opvullertjes. U hebt gewikt en gewogen. Om tot een juiste balans te komen. Om een hoogstaande kwaliteit te garanderen. Van die gebundelde schoonheid geniet ik nu alweer enkele weken. Daarvoor wil ik u van ganser harte danken. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties