Beste Tine,
Beste Brike,
Beste Wouter,
Vorige vrijdag hadden we afgesproken met vrienden om iets te gaan eten in Gent. Afspreken met vrienden, dat is het makkelijkste. Moeilijker wordt het om een juist eetadresje te vinden. Keuzestress steekt dan telkens weer de kop op. Eens beslist, begint de twijfel te knagen. Wij gaan twijfelen of we wel het juiste restaurant gekozen hebben. Die twijfel zorgt er voor dat wij enigszins onzeker binnenstappen in het uiteindelijk door ons gekozen adresje. In ons hoofd weergalmt bijna constant die ene vraag: wat als het zal tegenvallen.
Die vraag tolde ook die vrijdag in mijn hoofd toen ik uw restaurant binnenstapte. U leek al die knipperende vraagtekens in mijn hoofd op te pikken. U counterde die vragen met een warme glimlach en een oprechte hartelijkheid. U deed wat u hoorde te doen, u stelde mij gerust. Ik haalde opgelucht adem. Weg waren al mijn twijfels. Ik wist, dit wordt een fijne namiddag. Een restaurant is meer dan enkel een fijne maaltijd. Net zo belangrijk is de gastvrijheid. Die kunst leek u perfect te beheersen. Niet te opdringerig. Wel juist gedoseerd.
Wat ik zou kiezen, wist ik al toen ik reserveerde. Ik koos voor De Goedendag, uw specialiteit. Mals rundsvlees, gespiesd op een hete metalen bol met ijzeren pinnen. Geflambeerd met heerlijke Calvados. Voor voorgaande beschrijving gebruik ik de woorden, die u gebruikt op uw website. Ik citeer, zoals het ook wel eens genoemd wordt. U zou mij hierbij kunnen verdenken van een zekere luiheid. Dat is het niet. Het is mijn bescheiden poging om precies weer te geven welk gerecht ik koos. Ik wil het gekozen gerecht geen onrecht aandoen. Daarom dus de juiste woorden.
Het wachten viel ons helemaal niet zwaar. Wij zaten aan het raam. Wij keken uit op de Lieve. Heel af en toe passeerden bootjes onder ons raam. Met daarop enthousiaste toeristen. Zij zwaaiden. Wij zwaaiden terug. Jawel, enthousiasme werkt aanstekelijk. Zij zongen. Wij zongen mee. Zingen vraagt om participatie. Terwijl wij zwaaiden en zongen, bracht u het eten op tafel. De Goedendag. Uw pièce de résistance. De reden waarom wij naar uw restaurant afzakten. U zette het voor mij. Ik moet zeggen, ik was behoorlijk onder de indruk. Voor een kort moment werd ik teruggeflitst naar de Middeleeuwen. Ik zag mij op de Groeningekouter staan zwaaien met dat wapen. Maar u haalde mij meteen terug. Omdat u meende dat een korte handleiding aangewezen was. Zodat wij zonder kleerscheuren de stukken vlees van de metalen bol konden halen.
Dan kwam dat moment. Het moment waarrond alles draait. Het proeven. Ik haalde een stuk vlees van de bol. Dat ging makkelijk. Ik sneed. Ook dat ging makkelijk. Pas dan kon ik proeven. Pas dan kon ik besluiten dat mijn hoge verwachtingen, gevoed door ontelbare positieve kritieken, volledig ingelost werden. Meer nog, u overtrof die hoge verwachtingen. Hel vlees was mals. Ik moest die ervaring enkele malen delen met mijn tafelgenoten. ‘Wauw, zo mals’, herhaalde ik enkele keren luidop. Ik deins altijd een beetje terug als iets perfect is. Maar deze keer niet. Deze keer omarmde ik die perfectie. Omdat ik besefte dat het gewoonweg niet beter kon. Uw jarenlange ervaring heeft u gebracht tot dit resultaat. De kunst is evenwel niet het bereiken van de perfectie, wel het in stand houden van die perfectie. U kan het. Dat heb ik die vrijdag mogen proeven. Dat heb ik die vrijdag mogen ervaren.
Meesterwerken zetten alle andere dingen in de schaduw. Zo is het ook met uw Goedendag. Ik vergeet te schrijven over de kaaskroket. Ik vergeet te schrijven over de dame blanche. Die gerechten baden in bescheidenheid terwijl het hoofdgerecht zich kan beroepen op een grootse presentatie. Maar ok nuchtere bescheidenheid kan lekker zijn. In het kleine schuilt soms het grote. Dat bewezen uw kaaskroket en uw dame blanche.
Beste Tine. Beste Brike. Beste Wouter. Ik had uw restaurant uitgekozen en, jawel, ik twijfelde. Tot het moment dat ik binnenstapte. Dan viel alles van mij af. U bezorgde mij een fantastische middag. Een middag waarop ik mocht ervaren wat die precieze omschrijving van gastvrijheid nu weer is. U verwoordde die omschrijving in uw houding. In uw gebaren. In uw uitstraling. Een middag waarop ik mocht ervaren dat een heerlijke en oprechte keuken niet hoeft te baden in sterren en koksmutsen. U lijkt te beseffen dat de uitdaging ligt in de eenvoud. In die warme en gezellige eenvoud voelde ik mij thuis. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties