Beste Rina,
Beste Baptiste,
Beste Jan,
Ik beken, ik ben niet de meest handige. Klusjes in of rond het huis laat ik graag aan mij voorbijgaan. Als er herstellingen moeten gebeuren, roep ik de hulp in van een vakman. Die hulp kost wel wat. Toch mag ik in ruil voor die centen deelgenoot worden van het vakmanschap van loodgieter, schrijnwerker of elektricien. Dat vind ik telkens weer verfrissend. Ik word blij als ik zie hoe die vakmannen telkens weer tot een juiste analyse én een geschikte oplossing komen. Het technische inzicht en de vakkundige inventiviteit leveren een heerlijk samenspel, waarvan ik dan (weliswaar aan de zijlijn) getuige mag zijn. Die liefde voor vakmanschap en ambacht is ook de reden waarom ik naar uw podcast ging luisteren.
Ik weet wat een viool is. Ik weet wat een Stradivarius is. Verder reikt mij kennis niet, vrees ik. Toch ga ik, zoals ik al schreef, luisteren naar uw podcast. Wat mij bijna meteen opvalt, is dat ik mij geen zorgen hoef te maken over mijn gebrek aan kennis. Dat gebrek aan kennis zit mij helemaal niet in de weg. Dat komt misschien omdat u en ik iets gemeenschappelijks hebben. Net zoals ik aan de zijlijn sta bij die herstellingswerken, staat u bij het métier van uw man, zijnde vioolbouwer, net zozeer aan de zijlijn. Het is pas toen uw man een ingrijpende restauratie van een Stradivarius startte, dat u besloot hem gedurende dat één jaar durende proces te volgen. U wilt het ambacht begrijpen. De passie. De totale overgave. U doet dat in stapjes. U begint bij de viool die uit elkaar gehaald wordt en eindigt wanneer haar eerste noot weerklinkt. In elke stap komt u dichter bij de ambachtsman. In elke stap wordt uw kennis van het ambacht net iets groter.
Ik kan het moeilijk benoemen wat mij zo betrokken maakt in uw podcast. Misschien is het uw ontwapenende eerlijkheid. Want hoe fantastisch is het als ik u hoor spreken over uw eerste ontmoeting met Baptiste Argouarc’h. Dat was in Brussel. Op een festival. Daar leert u een Bretoense vioolbouwer kennen. U wenst hem terug te zien. U zoekt naar een excuus. Dat vindt u. U brengt een viool van uw grootouders naar zijn atelier. U hebt een plan. Een plan dat werkt. Want u woont nu samen met hem. Samen met hem hebt u twee kinderen. Met dat verhaal hebt u mij veroverd. Want dat verhaal echoot bijna continu in het verdere verloop van uw podcast. Het voedt de uitzonderlijke warmte waarmee u spreekt over het ambacht. Waarmee u spreekt over die ene ambachtsman.
Bovendien wordt die liefde gekoppeld aan de intense passie voor het ambacht, dat Baptiste in zich draagt. Hij vertelt hoe hij als vijftienjarige begon aan de enige vioolbouwschool in Frankrijk. Want hij had een droom. Hij droomde ervan vioolbouwer te worden. Als vijftienjarige wist ik nauwelijks wat het leven voor mij in petto zou hebben. Wat is nauwelijks wat ik in het leven zou kunnen doen of worden. Baptiste had toen al een helder idee. Hij wist welke richting hij uit moest. Dat alleen al vind ik zo hartverwarmend. Zo puur. Zo mooi. Ik durf te zeggen dat ik hem daarom in zekere zin benijd.
Passie. Plezier. Goesting. Dat is wat ik bijna constant hoor. Het raakt mij diep. Het ontroert mij als Baptiste vertelt over de verhouding tussen de vioolbouwer en de mensen voor wie hij werkt. Hij werkt gepassioneerd aan instrumenten, die met eenzelfde toewijding zullen bespeeld worden. Die unieke connectie bepaalt die uitzonderlijke warmte van uw podcast. Een connectie die op verschillende niveaus speelt. Er is de connectie tussen de vioolbouwer en de muzikant. Er is de connectie tussen de vioolbouwer en het atelier. Er is de connectie tussen de vioolbouwer en u. Op al die niveaus heerst een diep en wederzijds respect. Het doet mij smelten.
Een ander element is het atelier zelf. Maison Bernard. In Brussel. Aan de Zavel. U leidt mij binnen in het atelier. U leidt mij rond. U toont mij de werkplaats waar instrumenten worden gebouwd en verbouwd. U toont mij de winkel. Niet enkel leidt u mij binnen in het atelier. U vertelt mij tevens de geschiedenis van het huis terwijl u mij kennis laat maken met de zaakvoerder. Het mag u niet verbazen als ik zeg dat ik ook in hem een grenzeloze passie voor het vak aantref.
Al die stemmen doen mij zin krijgen om de trein op te stappen. Om mij naar Brussel te brengen waar ik zal doorstappen naar de Zavel. Om dat atelier binnen te stappen. Niet om een instrument te kopen. Ik ken mijn beperkingen. Het bespelen van een instrument is er daar één van. Wel zal ik atelier binnenstappen om die passie te proeven. Om die passie in te ademen. Want daarvan kan ik een mens enkel gelukkig worden. Of nog gelukkiger.
Beste Rina. Ik heb genoten van uw podcast. Vanaf nu zal ik met een andere bril naar een viool kijken. Zal ik op een andere manier naar een viool luisteren. Ik zal mij bewust zijn dat ik luister naar een geschiedenis. De geschiedenis van een instrument. Ik zal mij bewust zijn van het unieke van een instrument. Ik zal mij bewust zijn van de vele handen die het instrument gebracht hebben naar dat moment, waarop ik sta te luisteren en te kijken naar dat ene instrument. U hebt een extra dimensie toegevoegd aan mijn toekomstige luisterervaringen. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties