Beste Wijze Heksen,
Ik had kunnen kiezen voor The Odyssey, de nieuwste film van Christopher Nolan. Ik had kunnen kiezen voor Odyssee, het boek van Stephen Fry. Dat alles heb ik niet gedaan. Want u kwam met een alternatief. U kwam met een podcast. Een podcast waarin u het grootste epos aller tijden in tien korte afleveringen zou vertellen. U had mijn aandacht. Ik ging luisteren. Naar u. Naar uw podcast.
Waarom ik toch voor u koos? Omdat ik zulke goede herinneringen heb aan het vertellen van verhalen. Eén van die goede herinneringen is het zomerkamp met de jeugdbeweging. Ik zat bij de Leeuwtjes, de jongste afdeling binnen de KSA. Elke avond kwam de proost van de jeugdbeweging een deel van In de ban van de ring vertellen. Wij hingen aan zijn lippen. Elke avond keken wij uit naar de volgende avond. Omdat wij wilden weten hoe het verder ging. Die avonden mocht ik ervaren dat het vertellen van verhalen een kunst is. Een ambacht. Enkel een meesterverteller kan er in slagen een publiek op sleeptouw te nemen. Enkel een meesterverteller kan voorkomen dat zijn publiek afhaakt. Dit alles om maar te zeggen, de lat lag hoog. Mijn verwachtingen waren bijzonder hoog gespannen.
Troje staat in brand. De list met het houten paard is gelukt. Na tien jaar oorlog gevoerd te hebben, kan Odysseus met zijn manschappen naar huis. Eindelijk. Terug naar Ithaka. Terug naar Penelope, zijn vrouw. Odysseus verwachtte een vlotte terugreis. Het draaide enigszins anders uit. Tien jaar lang zou hij onderweg zijn. Als je over zee naar huis moet, is het aangewezen Poseidon, de god van de zee, te vriend te houden. Dat had Odysseus nagelaten. Hij had Poseidon razend gemaakt. Woedend. Die woede zou nare gevolgen hebben voor Odysseus.
Ondanks die voorkennis, ga ik aan boord van het schip van Odysseus. Omdat u mij daartoe uitnodigt. Omdat u het mij vraagt. Ik reis dus naar het eiland van de reus. Naar het eiland Aiaia. Ik reis naar de onderwereld. Telkens weer ontmoet ik bijzondere figuren. Figuren waarvan ik denk, dat kan niet. Figuren waarvan ik denk, dat kan niet bestaan. In verhalen kan alles. In verhalen gelden andere spelregels. Dat schijnt Homerus in zijn tijd ook al geweten te hebben. Het lijkt wel alsof het schip van Odysseus een hop on/hop off bus is. Telkens stap ik uit aan een ander avontuur. Een avontuur dat Odysseus, de slimste man ter wereld, telkens tot een goed einde weet te brengen.
Bij het begin van mijn brief schreef ik dat de lat bijzonder hoog lag. Zo hoog dat u er moeilijk overheen zou kunnen wippen. Toch is het net dat wat u doet. U wipt over de lat. Met een bijna onbegrijpelijke vanzelfsprekendheid. U laat zich bij het vertellen niet afleiden door futiele bijkomstigheden. U houdt zich bij de kern van het verhaal. Dat zorgt ervoor dat de luisteraar het spoor niet kwijtraakt. De luisteraar blijft bij de les. Dat u daarin slaagt, is niet enkel te wijten aan de door u gekozen bondigheid. Die bondigheid alleen zou onvoldoende zijn. U kiest ervoor het verhaal te laten vertellen door een perfecte stem. U kiest voor de juiste stem bij het verhaal. Die elementen (verhaal, bondigheid, stem) maken uw podcast bijzonder verslavend. Ik kan nauwelijks wachten tot de volgende aflevering. Toch doe ik het. Schoonheid moet gedoseerd worden. Telkens wacht ik tot de volgende dag. Om dan weer te kunnen genieten. Een kwartier lang. Een kwartier lang ben ik onderdeel van de bemanning. Een kwartier lang sta ik aan de zijde van Odysseus. Om dan weer heel zachtjes terug te keren naar de werkelijkheid. Naar de realiteit. Om dan weer in het volle leven te stappen.
Beste Wijze Heksen. Ik kende het verhaal van Odysseus. Toch in grote lijnen. Namen en plaatsen was ik evenwel kwijt. De grote samenhang ontbrak. U brengt alles opnieuw tot leven. Op een overtuigende en verslavende manier. Op een manier dat alles gemakkelijker blijft hangen. Ik weet niet of uw podcast gemaakt is voor kinderen of volwassenen. Dat maakt mij helemaal niet uit. Ik hoef het niet te weten. Wat ik wel weet is dat ik bij elke aflevering opnieuw kind word. Dat ik bij elke aflevering voel hoe die volwassene in mij vervelt tot een nieuwsgierig kind. Dat is heerlijk. Dat is gewoonweg heerlijk. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties