Beste Cathérine,
Sunday bloody Sunday. Elke zaterdagmorgen in juni zou u mij op Radio Willy verwennen met muziek van de Ierse rockband U2. Dat is wat ik aanvankelijk en bijna meteen dacht. Ik maakte een vreugdesprongetje. Al snel bleek evenwel dat ik de titel van het nieuwe radioprogramma verkeerd had geïnterpreteerd. Bono en zijn kornuiten zouden niet centraal staan in het programma. Protestsongs, dat zou het thema worden. Interessant, dacht ik. Dat ga ik volgen, zei ik.
Samen met u blik ik terug. Ik kijk naar wat voorbij is. Naar wat geweest is. Het wordt geen vrolijk reisje doorheen de tijd. De wereld is niet altijd een aangename plek. U blijft stilstaan bij de minder fraaie kanten van wat wij geschiedenis noemen. Want net die minder fraaie kanten hebben muzikanten geïnspireerd tot het schrijven van protestsongs. In die songs vonden zij een uitlaatklep voor hun woede. Voor hun frustraties. Zij benoemen wat fout loopt. Zij schoppen tegen de schenen van de politieke machthebbers. Zij sporen de luisteraar aan tot actie.
Segregatie. Apartheid. Oorlog. Aanslagen. Ongelijkheid. Armoede. Discriminatie. Crisis. Racisme. Die thema’s inspireren muzikanten. Doen muzikanten schrijven. Bij de nummers die u hebt uitgekozen, geeft u duiding. Die duiding doet mij soms anders kijken naar nummers. Omdat ik mij met de gekregen info meer ga focussen op de teksten. Waardoor nummers plots een andere lading krijgen. Een lading die meer betekenis geeft. Want nooit eerder had ik bij Being boiled van The Human League gedacht aan zijderupsen. Nooit eerder had ik bij Like a tattoo van Sade gedacht aan Vietnam.
Protestsongs moeten hard zijn. Moeten wild om zich heen slaan. Woede en agressie moeten luid klinken. Dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn. Dat maakt u mij duidelijk. Het mag stilletjes zijn. Het mag ingetogen zijn. Het mag vrolijk zijn. In tegenstelling schuilt immers vaak de grootste kracht. Het zijn daarom niet altijd de grootste brulboeien die weten te overtuigen. Vaker is het stillere ingetogenheid die ons doet halthouden.
Ik dacht vele protestsongs te kennen. Ik ken het repertoire van Bob Dylan. Ik ken het repertoire van Neil Young. Beide artiesten keren enkele keren terug in uw programma. Dat verbaast mij niet. Hen had ik verwacht. Buiten die artiesten weet u mij vaak te verrassen. Ik word blij als ik Bob Vylan hoor. Als ik Amyl and the Sniffers hoor. Als ik Idles hoor. Met hun repertoire ben ik minder vertrouwd. U brengt hen onder mijn aandacht. Hetzelfde doet u met nummers waarvan ik nooit had vermoed dat zij in zich protest dragen. Zo doet u mij stilstaan bij West End Girls van Pet Shop Boys. Bij Big Yellow Taxi van Joni Mitchell. Bij Invisible Sun van The Police. Jawel, ik herontdek nummers. Jawel, met een andere bril ga ik naar die nummers kijken.
Heel soms geeft u mij een cadeau. Een heerlijk mooi cadeau. Zo neem ik de Duise versie van Heroes van David Bowie graag in ontvangst. Die versie was mij onbekend. Intussen heb ik het nummer al een aantal keer herbeluisterd. Het klinkt intenser. Het klinkt overtuigender. Een nieuw jasje kan wonderen doen.
Ik had gehoopt dat de teksten van de door u gekozen nummers achterhaald zouden zijn. Maar dat zijn de meeste teksten jammer genoeg niet. De meeste teksten blijven actueel. Als ik vandaag naar de wereld om mij heen kijk, zijn veel van de aangekaarte thema’s nog altijd brandend actueel. Dat besef maakt mij boos. Dat besef doet mij teksten luidop meebrullen. Alsof ik hoop met mijn stem de hedendaagse politici te kunnen overtuigen om eindelijk actie te ondernemen. Uw programma doet mij twijfelen aan het nut van protestsongs. Maar wat zou het alternatief zijn? Zwijgen? Niks doen? Neen, helemaal niet. Protestsongs moeten blijven geschreven worden. Protestsongs moeten blijven gezongen worden. Luid en krachtig. In de hoop dat het ooit beter zal worden. Want dat is waarop wij allemaal hopen, een betere en rechtvaardigere wereld.
Beste Cathérine. Ik ben blij als ik zaterdagmorgen Radio Willy opzet. Ik ben blij als ik uw stem hoor. Ik ben blij als u mij duidelijk maakt dat het vroeger niet altijd beter was. Ik ben blij als u mij lijkt in te fluisteren dat ik niet alleen sta in mijn onbegrip om de staat van de wereld. Met de door u gekozen nummers sterkt u mij. Maakt u mij een klein beetje weerbaarder. Want zolang alles kan verwoord worden, blijft er hoop. Voor die hoopvolle vroege zaterdagen wil ik u graag bedanken. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties