Beste Björn,
Beste Kobe,
De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij. Aan dat liedje van Urbanus moet ik denken als ik om mij heen kijk. Als ik kijk naar die gekke, losgeslagen wereld. Om zelf niet gek te worden, zou ik die wereld kunnen buitensluiten. Veel vrienden van mij zeggen dat zij zich hebben afgekeerd van het nieuws. Uit lijfsbehoud. Om de geest gezond te houden. Het staat hen vrij die keuze te maken, toch lijkt het mij niet de juiste optie. Ik zoek mijn heil in duiding. Duiding die mij naar helderheid kan leiden. Duiding die de dingen scherp stelt. Omdat ik weet dat die helderheid en dat scherpstellen mij de nodige rust kunnen brengen.
Ik lees elke dag de krant. Toch bleek dat in deze verwarrende tijden niet voldoende. Mijn nieuwshonger werd niet gestild. Ik had andere bronnen nodig. Aanvullende bronnen. Ik ging op zoek. In die zoektocht ging ik zoeken naar geschikte podcasts. Naar juiste podcasts. Ik kwam uit bij Goede Gesprekken. Ik kwam uit bij Europa draait door. Ik kwam uit bij Zo simpel is het niet. Nog was mijn honger niet gestild. Ik wou nog meer. Helaas, de ideale podcast vond ik niet. Dat veranderde toen ik naar De Verrekijkers ging luisteren. Ik had mijn plek gevonden. Ik was gearriveerd.
In elke aflevering staat één buitenlands thema centraal. Per aflevering slechts één gast. Eén uur lang zal u samen met de gast het door u gekozen thema vanuit alle hoeken belichten. In die gesprekken vind ik troost. U voedt mijn weerbaarheid. U versterkt mijn menselijkheid. U praat niet in schreeuwerige slogans. U bouwt een betoog op. Met heldere argumenten en harde feiten als fundamenten van dat betoog.
In mijn zoektocht naar duiding probeerde ik De Afspraak. Ik keek al eens naar Terzake. Ik haakte af. Ik bleef op mijn honger zitten. Er was te veel ruis. Die ruis is bij uw podcast volledig afwezig. Sereniteit, zo zou ik uw podcast durven te omschrijven. Gasten mogen uitspreken. Gasten mogen een gedachtegang opbouwen en afmaken. Gasten worden om verduidelijking of verdere aanvulling gevraagd. Dat alles in een poging om tot de nagestreefde helderheid te komen. Dat alles in een poging om de gezochte antwoorden aan te reiken.
Wat nu volgt, zal misschien vreemd klinken. Toch doe ik een poging. Als klein jongetje kreeg ik van mijn ouders vóór het slapengaan een nachtzoen. Samen met een kruisje. Het was een dagelijks ritueel. Nooit sloegen wij het over. In dat ritueel proefde ik een garantie van veiligheid. Een goede en zalige nachtrust werden door die gebaren een zekerheid. Intussen is dat kleine jongetje een man geworden. Die nachtzoen is verdwenen. Mijn verlangen naar veiligheid is gebleven. Dat verlangen kwam door de recente wereldgebeurtenissen onder druk te staan. Uw podcast heeft dat verlangen enigszins hersteld. Uw wekelijkse podcast is mijn dagelijkse nachtzoen geworden. Dat kan misschien een beetje te zwaar klinken. Toch is het zo. Uw podcast levert een bijdrage aan de door mij gezochte rust. Door naar u te luisteren wordt het in mijn hoofd wat rustiger.
Eén uur lang kommer en kwel. Eén uur lang zoeken naar oplossingen en uitwegen. Het kan wat te veel worden voor de luisteraar. Dat lijkt u te beseffen. U lijkt te beseffen dat u een aflevering niet zomaar kan afsluiten. U kan de luisteraar niet zomaar buiten zetten om dan onmiddellijk de deur te sluiten. Dat moet voorzichtig gebeuren. Dat moet geleidelijk gebeuren. Afscheid mag nooit bruusk zijn. Balsem voor de ziel, dat reikt u de luisteraar aan het eind van elke aflevering aan. Muziek lijkt daartoe de beste remedie te zijn. Ik kan het enkel maar beamen. Want elke keer weer weet u de perfecte song te vinden. Een song waarin ik zachtjes afscheid kan nemen. Waarin ik zachtjes de deur kan sluiten. Om dan weer uit te kijken naar de volgende ontmoeting.
Bijna dien ik mijn brief af te sluiten. Brieven horen kort te zijn. Daarom dus. Toch kan ik niet om u heen. U als gastheer. Ook hieraan dien ik enkele woorden te wijden. Ik weet niet hoe lang het geduurd heeft om de juiste gastheren voor deze podcast te vinden. Wat ik wel weet, is dat die zoektocht de perfecte gastheren heeft opgeleverd. U vult elkaar op een schitterende wijze aan. De jeugdige onstuimigheid meets de oudere bedaardheid. Samen vindt u de juiste toon. De juiste toon om de luisteraar mee te nemen op uw zoektocht.
Beste Björn. Beste Kobe. Elke week sta ik te popelen. Elke week kijk ik uit naar die nieuwe aflevering. Omdat ik weet dat ik tot nieuwe inzichten zal komen. Omdat ik weet dat ik de wereld die mij lijkt te ontglippen, opnieuw in de armen kan nemen. In één van de afleveringen zei uw gast Khalid Benhaddou dat men pessimistisch van rede moet zijn, maar optimistisch van wil. Uw podcast geeft een boost aan dat optimisme. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties