Beste Henk,
Wij hadden eigenlijk geen kaarten voor uw show in Zwijnaarde. We hadden andere plannen. Een vriendin kwam bij ons eten. Voor vriendinnen moet cultuur wijken. Alles draait om prioriteiten — zo dachten wij toch. Maar plannen zijn kneedbaar. De moeder van onze vriendin verjaarde en organiseerde een etentje met haar kinderen. Onze vriendin trok dus richting Mechelen. Wij gooiden onze planning om, vervroegden alles, zorgden dat zij met een gerust hart kon vertrekken.
En plots lag de avond open. Het zou een televisieavond worden. Zetel. Deken. Afstandsbediening. Althans, dat dachten wij. Tot mijn vrouw een berichtje op Hoplr zag: iemand bood twee kaarten aan. Blijkbaar zijn wij niet de enigen die hun agenda herschrijven. Wij aarzelden niet. Wij reageerden. En even later waren de kaarten van ons. Een gewone avond kantelde. Een televisieavond werd een culturele avond.
Wij kwamen te voet. Dat is een luxe. Geen parkeerplaats zoeken. Geen gejaag. Geen stress. Gewoon wandelen, binnenstappen, plaatsnemen. Op de eerste rij. Dicht bij de bron. Wij waren klaar voor Belachelijk.
Uw uitgangspunt is verraderlijk eenvoudig: iedereen is belachelijk. Wij kijken, oordelen, fronsen om het gedrag van anderen — zonder onszelf ooit ernstig in vraag te stellen. Want wij zijn redelijk. Wij zijn genuanceerd. Wij zijn normaal. Denken wij. U legt dat denken zachtjes onder het vergrootglas. Geen zwaarwichtig wetenschappelijk betoog. U bent comedian. U kiest voor lichtheid. Voor snelheid. Voor spel. Maar onder die lichtheid zit precisie. Observatie. Herkenning. U houdt ons een spiegel voor waarin niemand ontsnapt. Die spiegel is gevuld met voorbeelden uit het alledaagse leven: marges op houdbaarheidsdata, de optimistische benzinemeter, verjaardagsliedjes die nét te lang duren, e-steps, seksisme, ondergrondse parkings, pilates, het schoolorkest, afval, uw moeder, uw vader. Het ene voorbeeld buitelt over het andere. Elk herkenbaar. Elk raak. Elk een kleine steek van inzicht verpakt in een lach.
Maar er is meer dan de woorden alleen. U bént het verhaal. U lijkt weggelopen uit een stripverhaal — de held van uw eigen universum. U springt. U huppelt. U zingt. U gesticuleert. U beeldt uit, verbeeldt en musiceert. U jaagt het verhaal vooruit met een energie die aanstekelijk is. Het voelt alsof wij op een trein springen die pas stopt wanneer u beslist dat het eindstation bereikt is. Twee uur lang houdt u het stuur stevig vast.
En wanneer u stopt, laat u ons achter met een mildere blik. Op anderen. Op onszelf. Want ja, wij doen allemaal belachelijke dingen. En dat hoeft geen drama te zijn. Zelfrelativering als kleine daad van wereldverbetering. Het maakt de wereld lichter. Zachter. Mooier.
Wij gingen naar buiten met een lach die bleef hangen. Het regende. Wij waren te voet. Maar het deerde niet. Terwijl wij wandelden, vertelden wij elkaar uw grappen opnieuw. En opnieuw lachten wij. “Verdomme, wat hebben wij gelachen,” zeiden we tegen elkaar. Ik heb ooit gelezen dat lachen gezond is. Dat er endorfine vrijkomt. Dat het stress vermindert. Dat het de bloeddruk verlaagt. Als dat klopt, dan ben ik net iets gezonder thuisgekomen dan ik vertrokken ben. Want wij hebben gelachen. Veel gelachen. Luid gelachen. Voor die avond. Voor die lach. Voor die lichtheid. Voor die mildere blik. En voor mijn verbeterde gezondheid wil ik u graag danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties