Beste Kapinga,
Beste Anna,
Beste Bart,
Beste Yves,
Vóór u begint met het lezen van deze brief, wil ik u graag een kleine ‘waarschuwing’ meegeven. Misschien zal u bij het lezen gaan denken dat ik neig naar een lichte vorm van overdrijving. Ik kan u bij deze zeggen dat niks van wat ik schrijf ook maar enigszins overdreven is. Ik trachtte in deze brief mijn vervoering te beschrijven. Mijn ontroering. Dan kan het al eens gebeuren dat ik mij laat verleiden tot het lyrische. Dat wou ik u meegeven. Ik wens u veel leesplezier.
Soms begint een verhaal niet met woorden, maar met een beeld. Het mijne begint in mijn vijftiende levensjaar. Voor een televisiescherm Bij de clip van Sweet Dreams. Ik zie ze nog staan: Annie Lennox en Dave Stewart, in een wei vol grazende koeien. Vreemd. Onverwacht. Een beetje onwezenlijk. Maar wat mij werkelijk trof, was niet het beeld. Het was de klank. De muziek van Eurythmics nestelde zich in mij en is daar nooit meer weggegaan. Hit na hit volgde, en in al die nummers klonk die ene constante: de uitzonderlijke stem van Annie Lennox. Een stem die tegelijk staal en fluweel was. Kracht en kwetsbaarheid in één adem.
Diezelfde stem vormt het hart van uw project There Must Be an Angel, uw samenwerking met het Room 13 Orchestra. U dook in een rijk repertoire, een bijna onuitputtelijke schatkamer. Maar de tijd — altijd die tijd — liet zich niet rekken. Net geen twee uur. Dat betekent kiezen. En kiezen is verliezen, dat weten wij intussen allemaal. Onvermijdelijk blijft er een geliefd nummer achter in de coulissen.
Toch vond u een wonderlijk evenwicht. U laveerde tussen uitbundigheid en verstilling. Tussen pulserende ritmes en gedragen melodieën. Eerder wist u mij al te raken met Back to Black, waarin Amy Winehouse centraal stond. Maar dit, zo zei u zelf bij aanvang, was anders. De stem van Annie Lennox daagde u uit. Het was een hele krachttoer, gaf u toe.
Die nederigheid siert u. Want u bént zelf gezegend met een prachtige stem. Dat u de uitdaging benoemde, maakte haar alleen maar groter — en uw prestatie des te indrukwekkender. Uw woorden klonken bijna als een zachte waarschuwing. Een vraag om mildheid. Maar die bleek overbodig. U weet wat u doet. Jaren podiumervaring spreken door in elke nuance.
U zingt deze nummers niet zomaar. U eigent ze zich toe. U laat ze door uw eigen klankkleur gaan. Door uw eigen adem. U geeft ze een ander licht. Een andere temperatuur. Eigenzinnige versies — ja. Maar vooral levende versies. Liederen die wij al decennia kennen, worden plots weer fris. Alsof iemand een raam openzet in een vertrouwde kamer. Oude nummers in een nieuw jasje — en wat voor één. Het verrast. Het ontroert. Het werkt.
Achter u staat het orkest als een warme, rijke bedding. Het Room 13 Orchestra schildert met strijkers. Laat koper glanzen Weeft fluitlijnen door de ruimte. Laat slagwerk fluisteren of stuwen. Klassiek en pop vinden elkaar niet voorzichtig, maar vol overtuiging. Het is geen compromis. Het is een versmelting. Meer dan eens zit ik op het puntje van mijn stoel. Meer dan eens voel ik kippenvel langs mijn armen glijden.
En dan, alsof u weet dat schoonheid zich graag in drievoud aandient, verschijnt daar nog een extra kleur: de Boliviaanse sopraan Anna Pardo Canedo. Haar stem voegt een bijna bovenaardse laag toe aan een toch al betoverende avond. Alsof er plots nog een deur opengaat naar een andere dimensie.
Aan het einde van de voorstelling kijk ik om naar dat vijftienjarige jongetje dat intussen zevenenvijftig is geworden. U bracht mij terug naar hem. Naar die eerste verwondering. Naar dat eerste muzikale ontwaken. Die tijdsreis alleen al was kostbaar. Maar u deed meer dan herinneringen oproepen. U gaf ze nieuwe glans. Nieuwe adem. Ik kreeg het warm. In mij begon een klein vuurtje te gloeien. Uw muziek was de zuurstof. Mijn herinneringen het hout. Samen resulteerde het in knetterende vlammen. Het was een fantastische avond. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties