Mijn reisverhaal Australië en Nieuw-Zeeland. Eerste brief aan een Kiwi.

Beste Kiwi,

Australië hebben we gehad.  Dat klinkt een beetje oneerbiedig.  Zo is het niet bedoeld.  We hadden een meer dan prachtige tijd in Australië.  Die herinneringen houden we bij ons.  Die herinneringen koesteren we.  Herinneringen liggen in het verleden.  Het heden biedt ons de kans nieuwe herinneringen aan te maken.  Vandaag zetten we voet aan land in Nieuw-Zeeland.  Uw land.  Wij hopen dat uw land de perfecte motor is voor het aanmaken van nieuwe herinneringen.

Nochtans was het niet eenvoudig om naar uw land te komen.  Dingetjes moesten geregeld worden.  Zo dienden wij vóór vertrek een New Zealand Electronic Travel Authority (NZeTA) aan te vragen.  Daaraan gekoppeld dienden wij ook een toeristenbelasting te betalen, dat samen met het NZeTA geïnd wordt.  Gekker wordt het als ons verteld wordt dat het wel eens kan gebeuren dat een bewijs wordt gevraagd dat we voldoende geld hebben voor ons verblijf.  Om dat bewijs toch maar te hebben, tikt onze bank een nota uit waarin staat dat wij gefortuneerde reizigers zijn.  Met die nota op zak komen wij naar uw land.

Toch is dat nog niet alles.  Enkele dagen vóór we naar uw land komen, dienen we een New Zealand Traveller Declaration in te vullen.  In dat document wordt gevraagd of wij planten, zaden, vlees, zuivel, fruit, noten, kruiden en dergelijke meer bij ons hebben.  Er wordt gevraagd of wij producten van dierlijke oorsprong in onze bagage hebben.  Er wordt gevraagd of wij vóór het betreden van uw land outdoor activiteiten hebben gedaan.  Als dat zo is, wordt ons aangeraden onze outdoor uitrusting grondig te kuisen.  Het bezorgt ons een hele hoop stress.  Want wat moeten we doen met een banaan? Met een proteïne bar of een granola bar? Met oploskoffie? Dienen we dat allemaal achter te laten in Australië? Uiteindelijk doen we wat iedereen zegt.  We zijn eerlijk.  Dus, jawel, we geven onze bars aan.  We melden dat we oploskoffie in de koffer hebben.  Maar onze banaan, die eten we nog in Sydney op.  Om toch maar zeker te zijn.

Op de luchthaven van Nieuw-Zeeland, in Christchurch, blijkt alles heel goed mee te vallen.  Stress was helemaal niet nodig.  We gaan via een eGate/SmartGate.  Dat mogen wij.  Een shortcut waardoor alles toch wat sneller gaat.  Geen lastige vragen.  Geen controles.  Geen doorzoeken van onze bagages.  Peace, love and understanding.  Welkom in Nieuw-Zeeland.

Christchurch.  Het doet een belletje rinkelen bij mij.  15 maart 2019.  Ik moet bekennen, die datum kwam niet zomaar.  Het was geen parate kennis.  Ik heb het even moeten opzoeken.  Wat er die dag gebeurde, weet ik wel nog.  Bij een terroristische massaschietpartij werden bij de Al Noor Mosque en het Linwood Islamic Centre eenenvijftig mensen gedood en raakten negenentachtig anderen gewond.  Dat is niet het enige.  Er gebeurde nog meer in de stad.  Op 22 februari 2011 werd Christchurch getroffen door een aardbeving.  Honderd vijfentachtig mensen kwamen om bij die aardbeving.  De recente geschiedenis heeft heel wat littekens achtergelaten in de stad.  Littekens die een plaats krijgen in de stad.

Om de slachtoffers van die aardbeving te herdenken werden op een grasveld op de plek van de voormalige Oxford Terrace Baptist Church 185 witte stoelen geplaatst.  Niet zomaar.  Niet lukraak.  Die stoelen waren deel van de kunstinstallatie 185 Empty White Chairs.  Een ontwerp van de Nieuw-Zeelandse kunstenaar Peter Majendie.  Om de unieke persoonlijkheid en levensstijl van iedere overleden persoon symbolisch te vertegenwoordigen, was elke stoel anders.  Van gewone eetkamerstoelen tot kinderzitjes en rolstoelen.  Het kunstwerk, bedoeld als tijdelijke plek voor reflectie en rouw, verhuisde enkele keren om uiteindelijk in 2023 ontmanteld te worden. 

Tijdelijkheid.  Daaraan moet ik denken als ik voor de ‘kartonnen kathedraal’ sta.  De Transitional Cathedral, wat de officiële naam is, werd gebouwd na de verwoestende aardbeving als tijdelijke vervanging van de oude kathedraal die zwaar beschadigd raakte.  In het ontwerp van de Japanse architect Shigeru Ban wordt gebruik gemaakt van grote kartonnen buizen (meer dan 90 stuks) in de wanden en het dak, samen met hout, staal, een betonnen fundering en een polycarbonaat dak.  Het lijkt een kaartenhuisje.  Toch is het voldoende robuust.  De kartonnen buizen zijn waterdicht en brandwerend gemaakt.  Dat alles zou moeten volstaan om ongeveer vijftig jaar mee te gaan.  Want dat is de geschatte levensduur.

Nu zou het kunnen lijken dat een buitenstaander gaat denken dat alle monumenten in Nieuw-Zeeland een tijdelijk karakter hebben.  Dat monumenten niet gebouwd worden voor de eeuwigheid.  Dat is niet zo.  In 2017 werd langs de oevers van de Avon River het Canterbury Earthquake National Memorial ingehuldigd en geopend.  Ter nagedachtenis van de slachtoffers van de massaschietpartij werd bij de Al Noor Mosque dan weer een plaquette onthuld.

Van al die rampen, kwetsuren en littekens zou een mens neerslachtig kunnen worden.  Dat lijkt de stad begrepen te hebben.  Om tegengewicht te bieden aan die donkerte en zwaarte, werd street art een onderdeel van de wederopbouw.  Christchurch werd een canvas voor kunstenaars die de stad de stad visueel willen opfleuren en verhalen willen vertellen via muren en gebouwen.  Intussen zijn er al meer dan 250 kunstwerken en minstens 50 grote murals verspreid over de stad.  Dat is evenwel geen eindpunt.  Het gaat maar door.  Via het jaarlijkse FLARE Street Art Festival worden lokale en internationale artiesten uitgenodigd om nieuwe murals te schilderen en de scene voortdurend te verfrissen.  Hiervan word ik blij.  Ik word blij als ik naar de kleuren kijk.  Ik word blij als ik de verhalen ‘lees’. 

Nog andere dingen maken mij blij als ik door de stad wandel.  Ik kijk tegen gevels aan en ik lees boodschappen.  Ik kijk tegen reclamepanelen aan en ik lees boodschappen.  Knowledge is power, dat staat geschreven op een muur.  Dat kan ik zo meenemen naar mijn land, laten inkaderen en omhoog hangen in ons parlement.  Om onze politici eraan te herinneren dat inhoud nog altijd boven schreeuwerige en lege slagzinnen staat.  Harmony between people and nature, we call that balance, dat staat geschreven op een affiche.  Ik kan dat kopiëren en opsturen naar Sammy Mahdi, voorzitter van CD&V, om hem te herinneren aan zijn belabberde en tenenkrullende bijdrage in het stikstofdebat waarbij hij zich afvroeg of regeltjes voor drie bomen met een speciale vleermuis écht zo zwaar moeten wegen dat heel de landbouwsector stilgelegd wordt.  Ik pik die waarheden op en voel mij gesteund in de manier waarop ik naar onze politiek kijk.

En dan, tot slot, nog één ding dat mij blij maakt.  Muziek.  Op mijn wandeling door de stad maak ik kennis met Dick Move.  Een punk-rockband uit Auckland.  De band was mij onbekend.  Totaal onbekend.  Maar ik zag in de straten van Christchurch een aankondiging van hun nieuwste album, Dream Believe Achieve.  Het was het ontwerp van de affiche dat mijn aandacht trok.  Het deed mij een zekere anarchie vermoeden.  Het deed mij een zekere punkattitude vermoeden.  ’s Avonds zou ik op mijn hotelkamer luisteren op Spotify.  Ik was meteen fan.  Ik dacht aan Equal Idiots van bij ons.  Ik dacht aan Sons van bij ons.  Rechtdoor zee.  Geen halfslachtige afritten.  Dit is waarvan ik hou in de muziek.  Niet altijd.  Maar heel af en toe mag het rammelen.  Mag het rommelen.  Zoals bij Dick Move.  Heerlijk.  Maar dit verhaal zal nog mooier worden.  Later.  In Dunedin.

Maar het kan verkeren.  Dat wist Bredero al.  Nog maar net buiten Christchurch zie ik langs de weg naar Dunedin een bord.  Met daarop de waarschuwing: The Paris Agreement is destroying us.  Onder die slogan een foto van een boer.  Als ik nog getwijfeld had aan de onderliggende boodschap, wordt het mij nog duidelijker gemaakt op een volgend bord langs de weg: No farmer, no food.  Ik zucht diep.  Weg is de power.  Weg is de harmony.  Toch laat ik mij niet verleiden tot politieke bespiegelingen.  Ik ben op vakantie.  Ik laat het rusten.  Die ene Disney klassieker in gedachten zing ik stilletjes ‘Let it go, let it go, …’.

Beste Kiwi.  Het kan gek klinken.  Toch wil ik u mijn prille, ontluikende gevoel niet onthouden.  Wij worden vrienden, dat is wat ik voel.  Ik kan niet wachten u beter te leren kennen.  Als u mij om een verklaring zou vragen, zou het stil blijven.  Ik zou zwijgen.  Gevoelens hoeven niet verklaard te worden.  Zij dienen gevoeld te worden.  Beleefd te worden.  Dat is wat ik zal doen.  Ik ben op weg doorheen uw land.  Op weg naar een hechte vriendschap.  Voelen, dat is wat reizen tot reizen maakt.  Voelen, dat is wat ik hier zal doen.

Met vriendelijke groeten.