Mijn reisverhaal Australië en Nieuw-Zeeland. Zevende brief aan een Aussie.

Beste Aussie,

Nog even over Sydney.  Ik heb nog dingen te vertellen.  Dingen, die ik met u graag wil delen.  De Blue Mountains, de ‘achtertuin’ van Sydney, daarover wil ik het hebben.  Want dat is een absolute must.  Toch volgens alle reisgidsen.  Die grote eensgezindheid doet mij het openbaar vervoer nemen.  Dat vraagt het nodige geduld.  Een reis van ongeveer tweeëneenhalf uur heen.  Bus, trein, bus.  Het vooruitzicht geconfronteerd te worden met een uitzonderlijke schoonheid doet mij hierbij geen vragen stellen.  Afstand mag dan geen obstakel zijn.  Integendeel, afstand moet overbrugd worden om schoonheid tegemoet te treden. 

Eenmaal aangekomen, spoeden we ons naar het uitkijkplatform.  Daar wordt ons een zicht geboden op wat aan onze voeten ligt.  Op wat zich uitstrekt tot in, zo lijkt het wel, de oneindigheid.  Verbluffend, zo kan ik het wel stellen.  Adembenemend, zo kan ik het verder aanvullen.  Ik kijk naar dat buitengewone fenomeen waaraan deze plek zijn naam ontleend heeft.  Ik kijk naar dat zachte blauw, bijna zwevend over de heuvels.  Veroorzaakt door de eucalyptusolie die verdampt en het licht filtert.  Het geeft het landschap iets mysterieus.  Het blauw is niet fel, maar aanwezig.  Alsof de bergen ademen.  Het is mooi.  Onmiskenbaar mooi.

Niet enkel kijk ik naar het zachte blauw.  Ik kijk ook naar een liefdesverklaring.  Uitgehouwen in een rotsformatie.  Drie zandstenen rotsen kregen de naam Three Sisters.  Elk met een eigen naam: Meehni, Wimlah en Gunnedoo.  Volgens de lokale Gundungurra-aboriginals waren de Three Sisters drie zussen die door hun vader in steen werden veranderd om hen te beschermen tijdens een stamoorlog.  De vader werd echter gedood voordat hij zijn dochters terug kon veranderen.  Waardoor ze voor altijd in steen achterbleven.  Een beschermende reflex van een radeloze vader.  Uit liefde.  Met vreselijke gevolgen.  Ik kijk naar die stenen en kan mij enkel verbazen over wat een vader meent te moeten doen voor zijn kinderen.

Ik ben enthousiast.  Maar we moeten uitkijken met dat eerste enthousiasme.  Enthousiasme moet bestendigd worden.  Pas dan kan het overgaan in bewondering.  In verwondering.  Maar net in die bestendiging loopt het fout.  Er is dat knagende gevoel.  Een gevoel dat mij kritisch maakt.  Dat kritische vermogen wordt op scherp gesteld als ik plots bij Scenic World in een themapark vol dinosaurussen terechtkom.  Ik knipper met de ogen.  Dit kan niet, denk ik.  Wat een gemiste kans, denk ik.  Dit had de ideale plek kunnen zijn om de natuur haar eigen verhaal te laten vertellen.  Net voor mijn reis had ik The Secret Life of Trees gezien.  Met Michael Palin als verteller.  De weetjes daarin — over communicatie tussen bomen, over ondergrondse netwerken, over wederzijdse zorg — vond ik fascinerend.  Ik dacht, dit is precies de plek waar zulke verhalen verteld zouden moeten worden.  Misschien had dit een manier kunnen zijn om mensen opnieuw warm te maken voor de natuur.  Om de afstand tussen mens en natuur een beetje kleiner te maken.  Dat had het kunnen zijn.  Helaas, andere keuzes werden gemaakt waardoor dinosaurussen nu toeristen staan te entertainen.

Heel waarschijnlijk zal u nu denken dat ik terneergeslagen de bus op stap.  Dat ik met een bedrukt gemoed op de trein zit.  Dat mag u geenszins denken.  Ik ben blij dat ik gegaan ben. De Blue Mountains hebben indruk op me gemaakt.  Toch blijft dat gevoel hangen dat er iets ontbrak.  Alsof de plek zelf meer te zeggen had dan wat nu verteld wordt.

Vele dingen al gezien.  Vele dingen al afgevinkt.  Dat is wat moet gebeuren.  Dat is wat reizen tot reizen maakt.  Althans, dat is wat men zou veronderstellen.  Toch vind ik de echte betekenis van reizen in het ontmoeten.  In die gesprekken kom ik het dichtst bij een land.  Zoals dat ene gesprek in Sydney.  Op de binnenkoer van ons hotel.  We zaten aan een tafel voor ons ontbijt.  Een ontbijt dat we zelf hadden samengesteld.  Aan diezelfde tafel zat een oudere vrouw.  Een Australische vrouw.  We raakten in gesprek.  We praatten over koetjes en kalfjes.  Om dan plots, zonder enige inleiding, uit te komen bij Kylie Minogue.  In Melbourne had ik een kleine tentoonstelling bezocht in het Victorian Arts Centre.  Een tentoonstelling opgebouwd rond Mushroom Records, een Australische platenmaatschappij.  Daar had ik gekeken naar podiumpakjes van Kylie.  Naar gouden platen van Kylie.  Naar concertaffiches van Kylie.  Zij was het stralende centrum van de expo.  Andere artiesten uit de Mushroom stal (zoals Jimmy Barnes, INXS, Skyhooks, Courtney Barnett, …) stonden in haar schaduw.  In Melbourne dacht ik toen dat ik niet dichter bij Kylie kon komen.  Ik was verkeerd.  Want mijn gesprekspartner aan dat tafeltje in Sydney vertelt dat de moeder van Kylie had gewerkt in haar apotheek.  Ik was in gesprek met de werkgeefster van de moeder van de Australische Madonna.  Dit was het dichtst dat ik kon komen.  Nu vertel ik nog dat ik gesproken heb met de werkgeefster.  Over enkele jaren zal ik vertellen dat ik gesproken heb met de moeder.  Om dan in een verre toekomst, als ik een man van jaren ben, te vertellen dat ik met Kylie zelf gesproken heb.  Zo zal het gaan.  Zo zal het zijn.  Met de jaren worden verhalen groter.  Kleurrijker.  Werkelijkheid en verbeelding komen samen.

Vóór ik afscheid neem van mijn nieuwe Australische vriendin, geeft zij mij nog een boekentip mee.  Een boek dat ik absoluut moet lezen, zegt zij mij.  Lyrebird van Jane Caro, dat boek zou ik moeten gaan lezen.  Meer nog dan het boek zelf is het de titel van het boek die mijn aandacht trekt.  Lyrebird of liervogel in het Nederlands.  Mij volledig onbekend.  Ik zoek het op.  De vogel wordt beschouwd als een van de meest muzikale vogels ter wereld.  De vogel staat bekend om zijn uitzonderlijke vermogen tot imiteren van geluiden uit zijn omgeving, inclusief andere vogels, dieren en zelfs menselijke geluiden.  Van Kylie Minogue naar de liervogel, het blijkt slechts een kleine stap.  Muziek is in deze de verbindende factor.  Wanneer ik later het Australian Museum binnenstap maak ik kennis met de liervogel.  Geen echte, wel een opgezette.  Soms moet een mens zich troosten met de kleine dingen.

En dan, eindelijk.  De finale.  Wij staan aan het Sydney Opera House.  Wij zijn al enkele dagen in Sydney maar pas op onze laatste avond in Sydney kijken wij elkaar aan.  Oog in oog.  Omdat wij weten dat het beste moet opgespaard worden voor het laatst.  Save the best for last, zoals u het zegt.  Ik zou het nu met u kunnen hebben over het technisch en esthetisch baanbrekende ontwerp.  Pagina’s zou ik kunnen vol schrijven.  Dat zal ik niet doen.  Omdat ik meen dat u voldoende op de hoogte bent van het exceptionele karakter van dit bouwwerk.  Wat mij wel interesseert zijn die weetjes.  Gekke weetjes.  Verrassende weetjes.  Ontroerende weetjes.  Boeiende weetjes.  Intrigerende weetjes.  Daarin kan ik u misschien nog verrassen.  Zo zal u misschien verbaasd zijn te weten dat in de Concert Hall het grootste mechanische pijporgel ter wereld staat.  Dat het Opera House 14 keer meer kostte dan gepland en dat de bouw 10 jaar langer duurde dan gepland.  Dat de architect Utzon de opening niet meemaakte .  Dat het gebouw rust op meer dan 580 betonnen palen die diep in de havenbodem zijn verankerd.  Dat het gebouw in 2007 op de lijst kwam van Unesco-werelderfgoed terwijl het nog ‘redelijk’ jong is (geopend in 1973).  Dat de inzending van Utzon voor de ontwerpwedstrijd aanvankelijk op het afwijzingsstapeltje lag maar door één jurylid uit dat stapeltje werd gevist.

Al die weetjes heb ik achteraf verzameld.  Toch is die kennis niet nodig om omver geblazen te worden door deze architecturale parel.  Het bouwwerk op zich overtuigt.  Vanop afstand.  Van dichtbij.  Het maakt helemaal niet uit.  Mijn mond blijft openstaan.  Van pure verbazing.  Want het is niet enkel het gebouw.  Het is het totaalplaatje.  Het is het besef hier te staan.  Hier, op deze plek.

We hoeven evenwel niet buiten te blijven.  We mogen naar binnen.  We hebben tickets voor Romeo en Julia.  Die hadden we al een tijdje terug aangekocht.  Op het moment dat we beslisten naar uw land te komen, hadden we het plan opgevat om één voorstelling live mee te maken.  Regelmatig gingen we kijken naar de agenda op de site van het Opera House.  Om dan te beslissen op het juiste moment.  Het moment dat we meenden een juiste keuze te kunnen maken.  Het moment dat de kaarten ter beschikking werden gesteld.  Dat lukte vrij gemakkelijk.  We kwamen dus naar uw land met in onze koffers twee tickets.  Tickets voor een voorstelling op onze laatste avond in Sydney.  Op onze laatste avond in Australië.  Mooier kon het niet, dachten wij.

Het werd een mooie afsluiter.  Ik keek naar het wereldberoemde liefdesverhaal terwijl ik tegelijk dacht aan onze reis doorheen uw land.  Alle hoogtepunten passeerden nog eens de revue.  Ik zal ze niet herhalen.  Ik heb ze al benoemd in mijn vorige brieven.  Wat vervolgens gebeurde, kan ik niet verklaren.  Ik kan het wel benoemen.  Een warm gevoel stroomde door mij heen.  Een gevoel dat ik wat melig zou kunnen omschrijven als geluk.  Ik besefte nog maar eens wat reizen doet met een mens.  Waarom ik telkens mijn koffers pak en vertrek.  Op reis.  Op avontuur.  Klaar om dingen te zien.  Klaar om mensen te ontmoeten.

Beste Aussie.  Ik moet afscheid nemen.  Onze reis doorheen uw land is voorbij.  Naar huis gaan doen we nog niet.  We gaan verder.  Naar Nieuw-Zeeland.  Wij treuren om wat voorbij is maar verheugen ons op wat komen gaat.  Een dubbel gevoel, zoals ze zeggen.  Ik wil u danken voor de warme en oprechte vriendelijkheid.  Geen geveinsde vriendelijkheid.  Geen commerciële vriendelijkheid.  Want die was er telkens weer.  In de grotere ontmoetingen.  In de kleine ontmoetingen.  Zelfs in de korte passages.  Die constante aanwezigheid heeft mij sterk aangegrepen.  Ik laat uw land achter mij.  Definitief.  Ik wil oprecht zijn.  Dit is geen tot ziens.  Dit is een vaarwel.  Terugkeren zal ik niet meer doen.  Nog te veel dingen te zien in de wereld.  Toch zal uw land meereizen met mij.  In mijn hoofd.  In mijn herinneringen.  Die worden netjes opgeslagen in mijn geheugenkast.  Met heel veel plezier zal ik die opentrekken en in gedachten terugreizen.  Op die manier wordt het toch nog misschien een tot ziens.  In elk geval, bedankt.  Van harte bedankt.  Het gaat u goed.

Met vriendelijke groeten.