Mijn reisverhaal Australië en Nieuw-Zeeland. Vierde brief aan een Aussie.

Beste Aussie,

We verlaten Alice Springs.  Kings Canyon is onze volgende halte.  Driehonderd kilometer verder.  Die verplaatsing doen we met de bus.  De verleiding is dan groot om het zeteltje achterover te duwen en zich te installeren voor een energieslaapje.  Ik weersta de verleiding.  Het besef ook maar iets te missen, houdt mij wakker.  Ik blijf alert.  Mijn ogen rollen over de oneindige outback.  Klaar om dingen op te pakken.  Om dingen te ontdekken.

Nog maar net zijn wij Alice Springs uitgereden of we passeren langs Pine Gap.  Dit plekje zal u niet vinden in een reisgids.  Het is dan ook geen dorpje.  Wat is het dan wel? Waarom die plek dan benoemen? Dat zijn vragen die u zich zou kunnen stellen.  Ik benoem deze plek omwille van het uitzonderlijke karakter.  Deze plek wordt niet benoemd.  Wie er werkt, ontkent het.  Dat lijkt vreemd.  Toch is het dat niet.  Alles wordt duidelijker als ik de volledige naam geef: Joint Defence Facility Pine Gap.  Deze zeer geheime satellietbasis maakt deel uit van de internationale inlichtingen- en veiligheidsalliantie The Five Eyes.  In deze alliantie werken de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Canada, Nieuw-Zeeland en Australië samen.  De inlichtingen, verkregen via satellieten, worden op deze plek verzameld en geanalyseerd.

Toch is het niet het geheime karakter van de site dat mij aantrekt.  Eerder de controversiële aard van de site eist mijn aandacht op.  Controversieel om meerdere redenen.  Die redenen zijn een combinatie van landrechten, inspraak, spiritualiteit en macht.  In de jaren ’60 werd het complex gebouwd op land dat aan het Arrernte volk toebehoorde.  Dit voelt voor veel Aboriginals als een voortzetting van koloniale onteigening.  Het gebied maakt deel uit van Dreaming-routes en heilige landschappen.  Aboriginals beschouwen het land als een levend systeem dat verbonden is met voorouders, verhalen en verantwoordelijkheid.  Een militaire basis wordt ervaren als een verstoring van die balans.  Bovendien vinden veel Aboriginal activisten het onaanvaardbaar dat hun land wordt gebruikt voor oorlog en geweld.  Nog maar eens bewijst deze site hoe ongelijk de machtsverhoudingen zijn en hoe de stem van de Aboriginals in deze genegeerd werd (en wordt?).

Wij kunnen niet blijven stilstaan bij dit onrecht.  Onze bus dendert voort.  Onze verontwaardiging neemt af.  Dat is wat afstand doet.  Het verkleint onze betrokkenheid.  Al die vragen zouden ons gemoed kunnen bezwaren.  Dat is niet wat wij nodig hebben op vakantie.  Lichtheid, dat is wat vakantie vraagt.  Wij worden op onze wenken bediend.  Die lichtheid, waarnaar wij zo verlangen, wordt ons aangeboden in de vorm van road trains.  Het fenomeen was mij bekend.  Ooit werd in ons land het debat gevoerd over het al of niet toelaten van dergelijke baantreinen op onze wegen.  De pro’s en de contra’s werden opgelijst.  Het uiteindelijke antwoord bleef uit.  Het debat (zonder uitkomst) verdween in de plooien van de politieke geschiedenis.  In uw land zijn deze lange vrachtwagens met drie tot vier aanhangers een realiteit.  Met lichte verbazing kijk ik naar deze reuzen, die wel tot 55 meter lang kunnen zijn.  Lang, dat is wat ik dacht toen ik deze monsters voor de eerste keer zag.  Bijzonder lang, dat is wat ik dacht toen ik deze monsters voor de tweede keer zag.  Toch is het klein bier als wij het vergelijken met het wereldrecord.  Dat werd in 2006 gevestigd door John Atkinson in het Australische Clifton.  Met één enkele vrachtwagen werden 113 trailers getrokken.  De totale lengte was 1.474 meter.  Die onpraktische uitzonderlijkheid moet blijken uit het feit dat het gevaarte slechts een korte afstand (ca. 150 m.) aflegde.  Genoeg om geboekstaafd te worden als het Guinness World Record.  Dat was dan ook de bedoeling.  Gek zijn is gezond zong Stef Bos.  Ik kan het enkel beamen.

Terwijl wij over de Stuart Highway rijden, kijk ik naar de borden langs de weg.  Only sleep cures fatigue.  Microsleep can kill in a second.  Vele variaties op eenzelfde thema.  De borden moeten de chauffeur bewust maken van de gevolgen van vermoeidheid.  Want die vermoeidheid kan dodelijk zijn.  De aard van de weg (recht, vlak, nauwelijks bochten, bijna geen kruispunten) kan zelfs bij de meest wakkere chauffeur de ogen doen dichtvallen.  Eens de ogen dicht zijn, blijven diezelfde ogen voor eeuwig dicht.  Game over.  Amen en uit.  Inderdaad, vermoeidheid in combinatie met snelheid kan fataal zijn.  Het is dan ook vreemd om vast te stellen dat er op deze weg lange tijd geen maximumsnelheid gold.  Het verstand komt met de jaren, wordt wel eens gezegd.  Daarom werd de maximumsnelheid naar 110 kilometer per uur gebracht.  Uiteindelijk werd de maximumsnelheid naar 130 kilometer per uur gebracht.  Daarvoor waren verscheidene redenen.  De Stuart Highway is lang, recht, breed en loopt door een zeer dunbevolkt gebied.  Men vond dat 110 km/u onnodig laag was voor zulke omstandigheden.  Bovendien reden bestuurders er vaak al sneller dan 110 km/u.  Een limiet van 130 werd gezien als realistischer en beter naleefbaar.  Volgens de overheid zou uit onderzoek blijken dat 130 km/u, in combinatie met goede wegkwaliteit en weinig verkeer, geen groot extra risico oplevert ten opzichte van 110 km/u. 

Als de snelheid geen probleem is, moet gewerkt worden aan de vermoeidheid.  Aan mogelijk concentratieverlies.  Daarom worden chauffeurs via infoborden aangemaand tijdig de wagen aan de kant te zetten.  Om heel eventjes een ‘uiltje’ te vangen.  Beter is het enkele uren later aan te komen dan nooit aan te komen.  Toch?

We komen aan waar we moeten zijn.  Het eindpunt.  Zo is het altijd.  Er is altijd een begin.  Er is altijd een einde.  We arriveren dus in Kings Canyon.  Zoals het gepland was.  Morgen staat de Kings Canyon Rim Walk (in het Watarrka National Park) op het programma.  Een pittige wandeling, zo wordt gezegd.  Er wordt zelfs meer gezegd.  Het zou een van de mooiste dagtochten zijn in het Ayers Rock/Red Centre gebied met prachtige uitzichten over de Australische outback.  Om alles juist te kunnen inschatten, maken we vandaag eerst een verkennende ronde.  De Kings Creek Walk brengt ons langs de imposante, steile kliffen van Kings Canyon.  De kliffen waarop wij morgen zullen wandelen.  Wij kijken om ons heen en maken een inschatting van de moeilijkheidsgraad van de wandeling, die morgen op het programma staat.  Moeilijk maar haalbaar, dat is ons oordeel.

’s Nachts is er een hevig onweer.  Wind.  Regen.  Eventjes denk ik dat onze tenten zullen weggeblazen worden.  Dat gebeurt evenwel niet.  Alles blijft rustig op zijn plaats.  Wanneer wij opstaan, is het gestopt met regenen.  Op weg naar het begin van de wandeling doet een ochtendlijk zonnetje verwoede pogingen om door te breken.  Het belooft een mooie dag te worden.  Met die gedachte beginnen we aan de steile klim.  Via in de rots uitgehouwen trappen.  Aan een lift om ons naar de top van de kliffen te brengen, is nog niet gedacht.  Dat zou kunnen.  Toerisme doet gekke dingen.  Maar voorlopig blijft alles zoals het moet zijn.  We gaan te voet.  De moeilijkheidsgraad van deze klim moet blijken uit het koosnaampje voor deze ‘heuvel’, Heartattack Hill.  Dat koosnaampje wordt extra kracht bijgezet door een Automatische Externe Defibrillator (AED) te voorzien bovenaan de top.  Voor in het geval dat …

Met enige verbazing kijk ik naar die AED.  Die verbazende blik heeft een reden.  Ik kom uit België, zoals u intussen al weet.  In mijn land is er één AED voor 1.100 tot 1.300 inwoners.  Als we dit cijfer vergelijken met Nederland, valt dat cijfer eerder als matig te omschrijven.  In Nederland is er één AED voor 700 tot 900 inwoners.  Daarbovenop dien ik te vermelden dat veel AED’s (tot 70%) in ons landje privaat bezit zijn.  Zo hangen veel toestellen in sportclubs en bedrijven waardoor deze niet altijd publiek toegankelijk zijn buiten de openingsuren.  Een vergelijking met uw land kan ik niet maken omdat er geen landelijk totaalregister openbaar beschikbaar is.  Maar iets zegt mij dat de verspreiding en beschikbaarheid van deze toestellen groter is dan bij ons.  Dat doet mij die ene AED op de top van Heartattack Hill vermoeden.

Na regen komt zonneschijn.  Dat gezegde is alom bekend.  Wat vaak vergeten wordt, is dat het ook andersom kan.  Na zonneschijn kan dus ook regen komen.  Dat ondervinden wij aan den lijve.  Het ochtendzonnetje trekt zich terug en geeft vrij spel aan de regen.  Die regen zal onze metgezel blijven tijdens de volledige wandeling.  Wij worden dus nat.  Kletsnat.  Door en door nat.  Niks blijft droog.  Zelfs ons ondergoed niet.  Eén ding blijft evenwel onaangetast.  Dat is ons humeur.  Ondanks de regen blijven wij de schoonheid zien.  Wij gaan ons niet haasten.  Wij gaan niet rennen om de wandeling snel achter de rug te hebben.  We nemen onze tijd.  Wij kijken rond.  Bij dat rondkijken realiseren wij ons dat deze plek ooit een meer was.  Miljoenen jaren terug.  Toen hadden wij moeten varen.  Nu gaan we gewoon te voet.  Een bijzondere gewaarwording.

Vaag heb ik een idee wat de Hof van Eden is.  Het is een paradijselijke tuin.  Door God geschapen.  Voor Adam en Eva.  Ik heb altijd geweten dat het een mooi verhaaltje was.  Neergeschreven in het boek Genesis.  Hier, op deze plek, ga ik twijfelen.  Want wat moet ik denken als ik op de wandeling arriveer bij de plek die de naam ‘Garden of Eden’ kreeg.  Een weelderige oase, ingeklemd tussen de kliffen.  Weggestoken, zo lijkt het wel.  Onbereikbaar voor al het geruis in de wereld.  Zalige stilte.  Enkel schoonheid.  Geen enkele stoorzender.  Ik kijk en meen mij een voorstelling te kunnen maken van die Hof van Eden uit Genesis.  Als die had bestaan, kon ik nu weten hoe die er uit zou gezien hebben.  De ketter in mij haalt mij tijdig naar beneden.  Voetjes op de grond, zegt hij mij.

Het regent.  Ik had mij willen verbeelden wat die wandeling moet geweest zijn als de zon had geschenen.  Een onmogelijke opdracht, dacht ik.  Tot ik moet denken aan die ene scène uit Priscilla, Queen of the Dessert.  Een van mijn favoriete films.  In die scène zie ik de drie acteurs lopen.  Drie drag queens.  Onder de zon.  In Kings Canyon.  Thuisgekomen in Gent ga ik onmiddellijk op zoek.  Ik vind de scène.  Op YouTube.  Uiteraard op YouTube.  Ik zie wat het had kunnen zijn.  Maar ik treur niet om wat ik gemist heb.  Ik omarm de regen.  Nu, achteraf, en zelfs op het moment zelf.  Als het niet had geregend en de temperaturen uitzonderlijk hoog waren, zou de wandeling geannuleerd zijn.  Uit veiligheidsoverwegingen.  Als het had geregend bij het begin van de wandeling, zou de wandeling geannuleerd zijn.  Uit veiligheidsoverwegingen.  De regen had zich eventjes koest gehouden zodat wij aan onze wandeling konden beginnen.  Om pas in hevigheid los te barsten als wij op de top waren.  Terugkeren was geen optie meer.  Wij moesten verder.  Verder in een waanzinnig en uitzonderlijk avontuur.  Een avontuur waarbij de regen ons niet blind maakt voor de schoonheid.  Integendeel, de schoonheid wordt nog intenser gesmaakt.  Wordt nog feller geapprecieerd.  Alsof het een beloning is voor ons doorzettingsvermogen.  Want hoe groots moet die schoonheid zijn als die overeind blijft bij continue regen.  Als wij ons, zelfs bij regen, gezegend voelen.

Morgen gaan we naar Uluru.  Naar de plek die ik al zo vaak op foto’s heb gezien.  In mijn hoofd lijkt Australië tot die ene plek teruggebracht.  De voorbije dagen hebben dat beeld scherper gesteld.  Ruimer gemaakt.  Australië is meer geworden dan die ene plek.  Maar toch ben ik enorm benieuwd naar die iconische plek.  Ik zou zeggen, ik kan bijna niet wachten.  Maar ik herinner mij die wijze woorden: geduld is een mooie deugd.  Alles heeft zijn tijd.  Zijn juiste tijd.  Net als mijn volgende brief.  Ook die heeft zijn tijd.  Zijn juiste tijd.  Tot volgende week dus.

Met vriendelijke groeten.