Beste Zita,
Al ontelbare keren waren wij aan uw all-day bistronomie hotspot voorbij gereden. Nooit waren wij gestopt. Wel hadden wij telkens gezegd: hier moeten we eens binnenstappen. Maar ook dat was nog niet gelukt. Te weinig of geen tijd, dat is dan meestal het excuus. Dat excuus gold ook voor ons. Het leek alsof onze wens om ooit bij u binnen te stappen nooit werkelijkheid zou worden. U weet wel, de weg van wens naar werkelijkheid is een oneindig lange weg, met vele verleidelijke zijwegen en grillige dwaalwegen. Maar kijk, soms kan het soms gewoon verkeren. Dat wist Bredero al. Dat ervaarden wij vrijdag. Vrijdag zagen wij ‘het licht’. Wij begrepen eindelijk dat wij niet hoefden te praten. Dat wij de daad bij het woord dienden te voegen. Geen woorden maar daden, om het heel eenvoudig te zeggen. Vrijdag passeerden wij. Vrijdag stopten wij. Vrijdag stapten wij binnen. Eindelijk.
Ik stapte binnen. Ik wist het meteen. Alles wat ik zag, schreeuwde ‘welkom’ uit. Bijna onmerkbaar maakte ik een klein en bescheiden vreugdedansje. Dit gaat goed worden, zei ik tegen mezelf. Zonder enige twijfel, antwoordde ik aan mezelf. Om maar te zeggen, de verwachtingen stegen naar ongekende hoogtes.
Wij werden naar onze plaatsen begeleid. Een ronde tafel, twee stoelen en een bank. Oei, een bank. Die bank werd mijn plek aan die tafel. U kon het niet weten, een bank is niet mijn favoriete zitplaats op restaurant. Te ongemakkelijk, zo kunnen mijn ervaringen met bankstellen kort en bondig omschreven worden. U deed mij begrijpen dat mijn aversie tegen banken gekleurd werden door negatieve ervaringen. U deed mij begrijpen dat er in de wereld van banken heel wat variaties bestaan. Waarbij ik enkel de mindere variaties had leren kennen. Bij u was het anders. Was het heel anders. Bij u maakte ik kennis met een meer luxueuzere variant. Met een comfortabele variant. Ik ging zitten. Ik begon bijna meteen te glimlachen. Ja, dacht ik. Dit is het, dacht ik. Ik heb de meest comfortabele bank gevonden. Hierop zou ik mijn hele verdere leven kunnen slijten, dacht ik nog waarbij ik enige zin voor overdrijving niet uit de weg ging.
Ik zat comfortabel. Ik keek om mij heen. Dit is een plek om te blijven zitten, om bij te praten, om te lachen en om kleine momenten groot te laten worden. Ik voelde een rust. Ik voelde een gezelligheid. Ik keek om mij heen. Ik keek naar die groene muur. Een mosmuur, zo zou ik het kunnen omschrijven. Ik keek naar die ene boom. Net boven mijn hoofd. Ik keek naar het bijzondere plafond. Ik keek naar de open keuken. Een warm nest, zo ervaarde ik het. Thuiskomen, zo leek het wel.
Terwijl ik mij verdiepte in de menukaart, ontdekte ik nog iets anders. De muziek. Ik begreep meteen dat u niks anders kon zijn dan een groot muziekliefhebber. Deze muziek was weloverwogen gekozen. De juiste toon. De juiste kleur. De juiste sfeer. Geen irriterende muzak. Geen enerverende lounge. Neen, wat ik hoorde was echte muziek. Was keigoede muziek. Ik was in mijn nopjes. Mijn muzikale hart werd verwend.
Ik had alle indrukken in mij opgenomen. Nu moest datgene gebeuren waarvoor wij gekomen waren. Ik koos voor tiramisu. Niks buitengewoons, ik besef het. In mijn keuze voor warme dranken ging ik voor iets gewaagder. Een eerste keer koos ik voor chai latte. De tweede keer ging ik voor pumpkin spice latte. Twee heerlijke drankjes. Nog nooit eerder geproefd. Dit was lekker. Dit was buitengewoon lekker. Bij mijn keuze uit uw ‘homemade sweets’ twijfelde ik lang. Keuzestress, dat is wat mij overviel. Ik wou van alles een stukje. Dat was evenwel geen optie. Ik moest kiezen. Zoals ik al schreef, ik ging voor tiramisu. Mijn favoriete dessert. Ik hoopte dat het niet zou tegenvallen. Want ik weet, in het beoordelen van tiramisu ben ik best streng. Net omdat het mijn favoriete dessert is. Ik kan en moet zeggen, u stelde mij niet teleur. Uw tiramisu maakte zijn belofte waar. Uw tiramisu trok mij omhoog. Uw tiramisu maakte mij vrolijk. Dit was lekker. Alweer. Dit was buitengewoon lekker. Alweer. Op vele plekken heb ik al tiramisu gegeten. Maar hier, bij u, was het de beste keer. Slechts één ding was jammer aan uw tiramisu. Dat ik die laatste lepel diende op te eten. Dat er een einde kwam aan die culinaire ervaring. Maar dat is dan weer goed. Per slot van rekening heb elk nadeel ook zijn voordeel. Die laatste lepel deed mij al verlangen naar de volgende keer. U hebt het inderdaad goed gelezen, ik keer nog terug.
Op dit punt aangekomen in mijn brief volgt misschien een vreemde wending. Onlangs ging ik op mypension.be kijken wanneer ik op pensioen mocht. Nog zes jaar dien ik te werken. In een mensenleven is dat heel binnenkort. Als ik in de toekomst kijk, zie ik mij als gepensioneerde terugkeren naar u. Op een zomerse dag. Klaar voor een wedstrijdje petanque. Want ik heb die petanquebaan bij u gezien. Aan die petanquebaan zie ik mij dus zitten. Aan een tafeltje. Met een koffie. Aan mijn stoel mijn petanqueballen. Klaar voor een wedstrijdje. Mooie vooruitzichten, dacht ik. Ik laat mij een beetje uitzakken op mijn bank en denk, ik ben gelukkig.
Beste Zita. Tot mijn pensioen zal ik niet wachten. Ik zal vroeger terugkeren. Ik wil nog kijken wat u als ontbijt aanbiedt. Wat u als lunch aanbiedt. Wat u als koffie en zoetigheden aanbiedt, heb ik al mogen ervaren. Dat was ‘hors catégorie’. Dat was ‘outstanding’. Bij het buitengaan zag ik aan de deur die enkele woorden: take your time to smile. Dat was wat ik zonet had gedaan. Dat was wat iedereen deed. Niet enkel de gasten, ook het personeel. U schonk mij een heerlijke en lekkere middag. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties