Beste Esther,
Beste Frie,
Beste Jonas,
Beste Renaud,
Beste Sven,
Ik weet niet meer wanneer. Ik weet niet hoe. Ik weet niet meer door wie. Wat ik wel nog weet, is dat u op mijn radar kwam. Omdat ik niet kan zeggen wanneer dat precies was, hou ik het op het vagelijke ‘onlangs’. Op dat niet te benoemen moment ‘ontdekte’ ik Home is just a state of mind, uw nieuwste album. Dat album kwam uit in januari. Ik besef dat ik hiermee behoorlijk achterop loop. Ik besef, er schort wat aan mijn hipheidsfactor. Daarover maak ik mij evenwel geen zorgen. Beter laat dan nooit, denk ik dan maar.
Uw album vond zijn weg naar mij. Uw album klopte bij mij aan. Met daaraan gekoppeld de uitnodiging om, als ik even de tijd had, te luisteren. Ik ben een beleefde jongen. Ik ging dus luisteren. Ik knikte instemmend. De eerste kennismaking was meer dan geslaagd. Een eerste indruk vraagt altijd om bevestiging. Ik ging dus nog eens luisteren. Uw muziek klonk nu al wat vertrouwder. In die mate dat mij mijzelf toestond een beetje te dansen. Geen wilde bewegingen. Het dansen beperkte zich tot heupwiegen. Die minimale bewegingen bevestigden de dansbaarheid van uw album.
Uw album wegzetten als enkel maar een dansbaar album zou uw album onrecht aandoen. Want het is meer. Veel meer. Tot die vaststelling kwam ik toen ik een derde maal luisterde. Met de koptelefoon op. Een derde keer zou altijd de goede keer zijn, dat wordt gezegd. Dat bleek in deze daadwerkelijk zo te zijn. Deze keer waren er geen stoorzenders. U had mijn volle aandacht. Nu luisterde ik niet enkel naar de muziek. Nu luisterde ik ook naar de teksten. Ik pikte een broosheid op. Een breekbaarheid. Die koptelefoon had het zalige effect dat die broze breekbaarheid ongefilterd binnenkwam. Dat die broze breekbaarheid niet versplinterde.
Ik luisterde naar uw woorden. Terwijl ik bij vorige luistersessies nog stond te heupwiegen, bleef ik nu rustig. Ik bewoog nauwelijks. Ik hoorde uw woorden. Woorden over verlies. Over keuzes maken. Over jezelf leren kennen. Over dromen. Over remmingen. Over burn-out. Uw muziek klinkt licht, uw woorden klinken zwaar.
Muziek en woord leken aanvankelijk tegenstrijdig. Een kortsluiting in mijn hoofd, zo voelde het aanvankelijk. Uw woorden verdragen geen dansbaarheid, dacht ik. Tot ik aan die woorden van Leonard Cohen dacht: there is a crack, a crack in everything, that’s how the light gets in. Uw dansbaarheid zorgt voor die ene barst. Die ene barst waarlangs het licht kan binnendringen. Om het donkere minder donker te maken. Om het zware minder zwaar te maken. Uw muziek maakt dingen behapbaar. Verteerbaar. Bespreekbaar. Uw album is als een pot Nutella. Energie voor het hoofd en de benen. Uw muziek nodigt uit tot overpeinzen. Uw muziek nodigt uit tot bewegen.
Ik kon dansen. Ik kon huilen. Tezelfdertijd. Het woord versterkte de muziek. De muziek versterkte het woord. Ik had het begrepen. Het had maanden geduurd maar uiteindelijk was het toch gebeurd. Uw muziek was bij mij gearriveerd. Niet om er slechts tijdelijk te verblijven. Wel om er te blijven. Voor altijd. Want ik weet, dit is een goed album. Dit is een perfect album.
Beste Esther. Beste Frie. Beste Jonas. Beste Renaud. Beste Sven. Soms kan het lang duren. Soms kan het heel lang duren. Maar kwaliteit komt altijd bovendrijven. Kwaliteit wordt altijd opgepikt. Bij mij duurde het enkele maanden. Ik durf niet te zeggen of dit kort of lang is. Wat ik wel durf te zeggen, is dat in uw album een enorme schoonheid steekt. Een bijna perfecte schoonheid. Die schoonheid bij mij te hebben, binnen handbereik, is heerlijk. Want ik kan luisteren. Op elk moment. Ik kan genieten. Op elk moment. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties