Beste Evelyne,
Beste Steven,
Het voorbije weekend gingen we wandelen. Dat doen we wel eens. Dit weekend gingen we voor de Uitkerkse Polders. Een natuurgebied met uitgestrekte graslanden, sloten en kreken. Uit de vele mogelijkheden binnen dit gebied kozen we voor de Camino wandelroute. Een wandeling van net geen dertien kilometer. Onze voorbereiding beperkte zich tot het printen van een foldertje, met daarop een plannetje van de wandeling. Dat moest voldoende zijn, dachten we. We konden op weg. We konden vertrekken.
Vaak lopen dingen niet zoals ze gedacht worden. Zoals ze gepland zijn. Het voorbije weekend was een bevestiging van die stelregel. Dingen gingen fout. Op onze wandeling dienden wij vast te stellen dat de bewegwijzering afweek van ons plannetje. We moesten kiezen. De bewegwijzering zou ons op het juiste pad houden, zo dachten wij. Na een tijdje kwamen we evenwel tot de vaststelling dat we ver afgedwaald waren van de uitgestippelde wandeling. We hadden kunnen terugkeren naar het punt waarop wij de verkeerde afslag genomen hadden. Het punt waarop wij gekozen hadden voor de bewegwijzering. Terugkeren vonden we evenwel vervelend. Google Maps moest ons de oplossing aanreiken. Dat deed het ook. We zouden verder stappen. Totdat we uiteindelijk op de eigenlijke wandeling zouden uitkomen. Onze kleine vergissing betekende een omweg van vijf kilometer.
We hadden kunnen jammeren. Zaniken. Zagen. Dat deden we niet. Soms moeten dingen gewoon gebeuren. Het beste is dan geen weerstand te bieden maar dingen te aanvaarden. Soms kan een zen-houding de te verkiezen houding zijn. We stapten verder. Blij en gezwind. De grote omweg had evenwel toch enkele mindere kantjes. Bij het vertrek hadden we geen proviand meegenomen. In onze rugzak staken wel enkele flessen water. Onze regenvesten hadden we bij. Maar dat was alles. We hadden gehoopt tegen de middag opnieuw in Blankenberge te staan. Om daar dan iets te gaan eten. Dat zou niet meer lukken. We zouden ergens moeten halthouden. Want onze magen begonnen te knorren.
Dat is het moment waarop u in beeld komt. Het moment waarop u in ons verhaal stapt. We hadden honger. We moesten eten. We moesten de inwendige mens versterken. Als we dat niet zouden doen, zou onze energie zo uit ons wegvloeien. We moesten ons hoeden voor de spreekwoordelijke klop van de hamer. Maar waar konden we terecht? We bleven doorstappen en hoopten ergens te kunnen binnengaan. Terwijl al die rampscenario’s en vragen door onze hoofden tolden, passeerden we aan Estaminet Leegland. We passeerden aan uw zaak. We twijfelden niet. We gingen uw zaak binnen.
U ontving ons. Op een manier waarop gastvrijheid diende ingevuld te worden. Niet houterig. Niet afstandelijk. Wel spontaan. Met een glimlach. U wees ons een plaats aan. We vroegen of we nog iets te eten konden krijgen. Uiteraard, zei u. Nog altijd was uw glimlach aanwezig. We voelden ons thuis. We voelden ons welkom. Een goed begin, zo voelde het aan.
We kozen beiden voor côte-à-l’os. Met frietjes. Met béarnaisesaus. Met Provençaalse saus. Jawel, twee sausjes. Dat alles werd ons voorgezet. U wenste ons smakelijk eten. We zeiden dankuwel en begonnen te eten. We hadden nog maar enkele happen gegeten of we begrepen dat we hier op het juiste adres waren aangekomen. Het leek alsof alles in stelling was gebracht om ons naar u te leiden. Om ons kennis te laten maken met uw estaminet. Jawel, we hadden een omweg gemaakt. Maar die omweg had ons naar u gebracht. We konden niet gelukkiger zijn. We aten. We smulden. Terwijl we luidop tegen elkaar herhaalden hoe heerlijk dit wel niet was. Dit was een culinaire voltreffer.
U toonde ons hoe de finesse in de eenvoud schuilt. Die eenvoud in perfectie kunnen vertalen naar het bord, is een kunst. Is een gave. U beheerst die kunst. U beschikt over die gave. Want op ons borden zagen we die perfectie. Proefden we die perfectie. Na de laatste hap keken we elkaar aan. U had de fonkeling in onze ogen aangeschakeld. In die fonkeling konden we bij elkaar lezen dat het ons uitermate gesmaakt had. Dit was lekker. Dit was heerlijk.
Niet enkel had u ons een fantastisch maal bereid. U had mij ook wijzer gemaakt. Bij u mocht ik ontdekken wat een estaminet eigenlijk is of was. Het woord zou een overblijfsel zijn van de Spaanse bezetting en zou ‘Hier zijn meisjes’ betekenen. We verlaten uw zaak als een voller mens. We verlaten uw zaak als een wijzer mens. We kunnen niet gelukkiger zijn. Soms is een omweg nodig om tot schoonheid te komen. Om vakmanschap te aanschouwen.
Beste Evelyne. Beste Steven. We gingen wandelen. Zonder dat het de bedoeling was onderweg ergens te gaan eten. De dingen liepen anders. Gelukkig maar. Want zo kwamen we bij u uit. Want zo aten we een heerlijk middagmaal. Want zo mochten we ervaren wat welgemeende gastvrijheid betekent. Voor die heerlijke middag willen wij u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties