Beste Rudolf,
Hoe zou het nog zijn met … Die vraag kwam spontaan in mij op bij het zien van een van uw recentste posts op Facebook. Ik volg u al een tijdje. Ik zou u durven te omschrijven als een bezige bij. U schrijft boeken. U maakt muziek. Om te weten waar u vandaag mee bezig bent, ging ik even kijken op uw site. Daar ontdekte ik dat u vorig jaar een album had uitgebracht, Rudolf Hecke + God=doG. Dat muzikale feit was aan mij voorbijgegaan. Pas nu, bijna één jaar later, ging ik luisteren. Ging ik eindelijk luisteren.
Er zijn albums die je opzet en beluistert. Er zijn er ook die zich langzaam onder je huid nestelen. Die bij elke luisterbeurt nieuwe kamers openen . Waarvan de muziek, lang nadat de laatste noot is uitgestorven, nog ergens in je hoofd blijft rondzingen. Rudolf Hecke + God=doG behoort voor mij overtuigend tot die laatste categorie.
Wat mij meteen treft, is de bijzondere sfeer die u met dit album oproept. Het is muziek die zich niet zomaar laat reduceren tot een genre of een eenvoudig etiket. Ze beweegt tussen intimiteit en grandeur. Tussen licht en duisternis. Tussen het concrete en het bijna spirituele. Er zit iets bezwerends in de manier waarop de nummers zich ontvouwen. Alsof je als luisteraar niet zozeer naar een album luistert, maar een landschap binnenstapt.
Ik heb zonet de sfeer van het album trachten weer te geven. Ik heb evenwel nog niet gezegd hoe u die specifieke sfeer weet te creëren. De door u bijeengebrachte stemmen hebben hierin het belangrijkste aandeel. Die stemmen bepalen in grote mate de kleur van het album. Als u mij zou vragen die kleur te benoemen, zou ik geneigd zijn die kleur als sepia te benoemen. Omdat die kleur nauw aansluit bij de melancholie waarin uw album zich wentelt.
Nu zou u kunnen denken dat enkel de stemmen de sterkte van uw album bepalen. Dat is niet zo. De stemmen worden gedragen door de muziek. Geven aan de muziek ademruimte. Geven aan de muziek vleugels. Dat samenspel maakt de emotionele gelaagdheid van het album nog groter. Het is dat samenspel dat de luisteraar bij het nekvel grijpt. Het is bijna onmogelijk de ban te breken. Blijven luisteren lijkt de enige optie. Wegvluchten kan niet. Het is alsof het album fluistert aanwezig te willen blijven. Alsof het album vraagt pas na het laatste nummer weg te gaan en de deur achter zich te sluiten. Bijna vijfenveertig minuten blijf ik uw wereld. In uw universum. Om pas dan weer de werkelijke wereld opnieuw binnen te stappen. Van een droomwereld terug naar werkelijkheid. Een werkelijkheid die iets killer aanvoelt dan de warme geborgenheid van uw droomwereld.
Ik tracht te omschrijven wat uw album precies doet met mij. Wat uw album teweegbrengt bij mij. Misschien heb ik het wel helemaal mis. Maar iets in mij lijkt te zeggen dat u de luisteraar niet naar een vooraf bepaalde conclusie wenst te leiden. U geeft de luisteraar volledige vrijheid. U laat ruimte. Voor interpretatie. Voor verwondering. Voor verlangen. Die ruimte heb ik trachten in te vullen. Dat invullen lukt niet meteen. Elke luisterbeurt draagt een stukje bij tot die invulling. Elke luisterbeurt maakt uw album rijker.
Er is iets moois aan de manier waarop het album zich niet onmiddellijk helemaal prijsgeeft. Bij een eerste luisterbeurt hoor ik de melodieën en de stemmen. Bij een volgende luisterbeurt begin ik de onderstromen te ontdekken. Nog later blijken bepaalde woorden ineens een andere betekenis te hebben gekregen. Waardoor het lijkt alsof een nummer een heel andere betekenis krijgt en daarom om een nieuwe luistersessie vraagt. Dit zijn platen die de moeite waard zijn. Dit zijn platen die niet ophouden wanneer ze afgelopen zijn.
Beste Rudolf. De kans bestond dat uw album onopgemerkt aan mij zou voorbijgaan. Het kan evenwel verkeren. Dat wist Bredero. Dat mocht ik ervaren. Uw album kwam tot mij via die sociale media. Een album dat voor mij geen vluchtige luisterervaring is. Integendeel zelfs. Het is een plaat om naar terug te keren. Het is een plaat die met elke luisterbeurt net iets verder onder de huid kruipt. Terwijl uw muziek om mij heen klinkt, word ik stil. Voor uw muziek en mijn stilte wil ik u graag danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties