Beste Charlotte,
Ik twijfelde of ik u een brief zou schrijven. Ik wist niet wat ik kon en mocht schrijven over uw boek. Als u nu zou denken dat ik uw boek slecht zou vinden, dan wil ik u geruststellen. Want laat mij duidelijk zijn, uw boek is een goed boek. Een schitterend boek. Misschien is het een beetje te zwaar op de hand, maar ik zou uw boek durven te omschrijven als exquis. Want dat is wat uw boek is. Meeslepend. Indrukwekkend. Prachtig. Verfijnd. Ik moet dus een brief schrijven. Omdat ik dat telkens doe als ik een goed boek heb gelezen. Ik schrijf enkel over goede dingen. Ik boor geen dingen de grond in. Ik hemel dingen enkel op. Zoals ik dat zal doen met uw boek in deze brief.
Mijn besluit staat vast. Ik schrijf een brief. Maar over wat ik precies zal schrijven, twijfel ik nog steeds. Ik wil het in deze brief niet te veel hebben over het eigenlijke verhaal. Omdat ik mogelijke lezers het intense leesplezier, dat ik mocht ervaren, niet bij voorbaat wil ontnemen. Het boek moet zichzelf openbaren aan de lezer. Zoals het dat ook deed bij mij. Zonder enige voorkennis moet de lezer meegesleurd worden in het verhaal. Dat is wat met mij gebeurde. Bijna meteen zat ik in het verhaal. U weet hoe u dat kan bewerkstelligen. Om dat te bewerkstelligen, ontvouwt u al uw literaire ‘trucs’.
U voert mij naar het eiland Shearwater. Een eiland dat voor een groot deel gebaseerd is op Macquarie Island, een sub-Antarctisch eiland dat tussen Tasmanië en Antarctica in ligt. U laat ons tijdelijk verblijven in een vuurtoren, op een afstandje gelegen van een onderzoekscentrum. Voor dat centrum inspireerde u zich dan weer op het Australische sub-Antarctische Macquarie Island Onderzoeksstation. U wekt dat eiland tot leven. Alsof ik werkelijk voet aan land zet op dat eiland. U schetst de pracht. De breekbaarheid. De verborgen overvloed. Dit eiland is eigenlijk de hoofdrolspeler in uw boek. De belangrijkste protagonist.
Op dat eiland plaatst u een gezin. Eén vader. Twee zonen. Eén dochter. Om het net iets ingewikkelder te maken laat u op dat eiland een vrouw aanspoelen. Als lezer maak ik kennis van elk van hen. Zij delen met de lezer hun trauma’s. Hun pijn. Hun lijden. Allemaal slepen ze achter zich een getroebleerd leven mee. In wat zij vertellen, sluipt een zekere spanning. Geleidelijk aan wordt duidelijk dat dingen verzwegen worden. Dat dingen achtergehouden worden. Iedereen is op zijn hoede. Om toch maar niet het achterste van zijn of haar tong te laten zien.
Als lezer weet ik dat er dingen staan te gebeuren. Het zal uiteindelijk tot een uitbarsting komen. Tot een explosie. Maar daarvoor moet alles eerst aan de oppervlakte komen. De waarheid moet gezegd worden. De leugens moeten ontmaskerd worden. Het zwijgen moet stoppen. Dat gebeurt. In heel kleine stapjes. Wantrouwen moet gesloopt worden. Vertrouwen moet opgebouwd worden. Zal het op een happy end uitlopen of zal het toch net iets anders worden? Zal iedereen nog lang en gelukkig leven of zal het toch net iets anders worden?
Alle verhalen komen samen. Komen uiteindelijk samen. Zoals dat altijd gaat in een boek. In een goed boek. In een goed boek geschreven door een goed auteur. U stort ons in een helse finale. In een duizelingwekkende finale. Ik tracht gelijke tred te houden met u. Ik tracht u bij te houden. Ik wil het einde kennen. Het goede einde. Het juiste einde. Heb erbarmen met Don, smeek ik u. Met Raff. Met Fren. Met Orly. Met Rowan. Heb erbarmen. Dat denk ik constant. Dat vraag ik u constant.
Aan het eind gekomen, besef ik dat dit boek een verhaal is over ouders en kinderen en over hoe diep die liefde gaat. Een verhaal over momenten waarop iemand langskomt en opnieuw betekenis geeft aan die liefde. Die liefde herstelt. Een verhaal over een keerpunt. Een keerpunt dat bijzonder ingrijpend is maar dat de leden van het gezin toestaat het leven opnieuw in handen te nemen. Dat de leden van het gezin opnieuw verenigt.
Ik sla het boek dicht. Laat mij onderuit zakken. Ik slaak een zucht. Een diepe zucht. Dit was een intense reis, denk ik. Dit was een bijzonder intense reis, besef ik..
Beste Charlotte. In wat ik in voorgaande schreef zal u misschien duidelijk geworden zijn dat ik uw boek subliem vind. Toch wil ik het in deze slotwoorden nog even herhalen, uw boek is subliem. In die mate dat ik het een absolute aanrader durf te noemen. In een schitterende stijl weet u de lezer deel te maken van het eiland. Deel te maken van het gezin. Ik voelde mij betrokken. Een betrokkenheid die resulteerde in een onmeetbaar en niet te benoemen leesplezier. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties