Beste Dirk,
Beste Gunther,
Beste Herman,
Beste Tom,
Vrijdag begon ik aan de grote kuis. Op het Feest van de Arbeid. Een grote kuis leek mij een ideale manier om de arbeid te vieren. Een gezonde geest in een gezond lichaam schijnt nog beter tot zijn recht te komen in een propere woning. Heel waarschijnlijk zal u zich nu afvragen waarom ik het met u over de grote kuis wil hebben. Laat mij u geruststellen, dit is slechts een poging tot inleiding. Want elke brief vraagt om een inleiding. Zomaar meteen met de deur in huis vallen, dat hoort niet. De etiquette van het briefschrijven zou hierom vragen. Daarom dus, een inleiding. Pas nu kan ik verder.
Een grote kuis zonder de juiste muziek kan niet. De keuze van die muziek is misschien wel de grootste uitdaging bij een grote kuis. Als die goed gekozen is, zal al het overige vlotjes verlopen. Belangrijk is dat de muziek mij rustig stemt. Opzwepende deuntjes dienen absoluut vermeden te worden. Dat maakt mij nerveus. Nervositeit is uit den boze. Bij het zoeken naar de juiste soundtrack herinnerde ik mij de eerste single uit uw nieuwste album, Weeping water. Van die single was ik behoorlijk onder de indruk. Ik had ergens gelezen dat uw nieuwste album zou uitkomen op één mei. Uw nieuwste album zou het worden. Uw nieuwste album zou mij begeleiden bij het afstoffen en schuren. In het zweet mijns aanschijns zou ik uw nieuwste muziek mogen ontdekken.
Vooraf vreesde ik dat uw muziek naar de achtergrond zou verdwijnen. Het kuisen zou mijn volledige aandacht opeisen. Ik moet bekennen, ik durf mij al eens te verliezen in het kuisen. Toch gebeurde dat niet. Integendeel. Bijna meteen begreep ik dat ik mijn arbeidstempo diende aan te passen. Uw muziek bepaalde het ritme. Meer dan voorzien nam ik een pauze. Waarbij ik mij in de zetel neerplofte en uw muziek diep inademde. Waarom uw muziek een dergelijk effect op mij had, kan ik niet precies omschrijven. Vooreerst is het die stem. Een stem die zich niet naar de achtergrond laat wegduwen. Deze stem nodigt uit tot luisteren. Het voelt alsof die stem in gesprek wil gaan met mij. Alsof die stem mij een verhaal wenst te vertellen. Toch is het niet enkel die stem. Het is ook de muziek die de stem begeleidt. Ik voelde een breekbaarheid. Een kwetsbaarheid. Soms moest ik mijn stofvod neerleggen. Soms moest ik mijn schuurborstel neerleggen. Omdat uw muziek mij zo in zijn greep had. Uw muziek vroeg mij even halt te houden. Even stil te staan.
Uw muziek deed mij in botsing komen met mijn planning. Na een eerste luisterbeurt kon ik enkel vaststellen dat ik achterliep op mijn uitgedachte schema. Maar dat stoorde mij helemaal niet. Ik ging een tweede keer luisteren. Opnieuw gebeurde hetzelfde. Ik kreeg het koud. Rillingen liepen over mijn rug. Mijn haren op de huid gingen rechtop staan. Pure ontroering, dat is wat mij ook bij een tweede luisterbeurt overviel. Pure ontroering, niet enkel omwille van de muziek. Ook omwille van het besef dat ik aan het luisteren was naar een fantastische prachtplaat. Het kuisen werd geen opgave. Neen, het kuisen werd het verbindmiddel met uw muziek. Ik bleef kuisen zodat ik kon blijven luisteren naar uw muziek. Aan het eind van de dag schitterde mijn huis. Ik zelf schitterde ook. Want ik was deelgenoot geworden van uw muziek. Dat stemde mij blij. Dat stemde mij gelukkig. Die gelukkige blijheid deed mij schitteren.
Ik besef dat ik deze brief ondermeer schrijf aan iemand die ooit als muziekjournalist door het leven stapte. Ik besef dat deze brief op geen enkele manier voldoet aan de vorm- en inhoudsvereisten van een albumrecensie. Dat was helemaal mijn bedoeling niet. Bedoeling was enkel trachten weer te geven wat uw muziek met mij deed. Telkens opnieuw, en opnieuw, en opnieuw, en … Bij elke luisterbeurt groeide mijn bewondering voor uw vakmanschap. Voor uw kunde. Aan het eind van de dag kwam ik tot de slotsom dat ik die dag een pareltje had ontdekt. Een muzikale parel. In alle eerlijkheid, dat besef mocht mij niet verbazen. Want Weeping water deed mij, in afwachting van uw nieuwste album, luisteren naar uw debuutalbum, Voluntary blindness. Dat debuutalbum deed mij vermoeden wat het zou kunnen worden. Deed mij hopen wat het zou kunnen worden. Hoge verwachtingen, dat is wat u had gecreëerd. Nu kan ik zeggen dat die verwachtingen werden ingelost. Meer nog, dat die verwachtingen werden overtroffen.
Beste Dirk. Beste Gunther. Beste Herman. Beste Tom. U bezorgde mij een heerlijke Feest van de Arbeid. U deed mij vergeten dat ik, terwijl ik aan het luisteren was, ook effectief aan het kuisen was. U deed mij genieten van uw muziek, die mij deed ervaren wat exceptionele schoonheid met een mens kan doen. Kortom, u maakte van mij een nog vrolijker mens. Daarvoor wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Wim Backx
Zwijnaarde
Reactie plaatsen
Reacties