Beste Anna,
Volgend jaar stappen mijn vrouw en ik de Camino Português. Van Porto naar Santiago de Compostella. Althans, dat is het plan. Mijn vrouw wordt dan vijftig. Ik zelf mag mijn zestigste levensjaar beginnen. Een geschikt moment om achterom te kijken. Naar wat geweest is. Een geschikt moment om onze zegeningen te tellen. Wij zochten naar iets wat al die dingen kon samenbrengen. Een pelgrimstocht leek ons een goede manier om onze dankbaarheid vorm te geven.
Voorgaande inleiding moet duidelijk maken waarom ik uw boek ging lezen. Nochtans liggen onze motivaties voor het wandelen van de Camino ver uit elkaar. Terwijl wij het al geleefde leven wensen te vieren, vertrekt u om heel andere beweegredenen. Uw man is gestorven. U bent gebroken. U treurt. Buiten raast het leven voorbij. Binnen staat de tijd stil. U weet wat te doen. U moet naar Spanje. De Camino. U had het al een keer gedaan. Een deel. Nu wilt u terug. U hoopt in het wandelen troost te vinden.
Dat grote verschil had mij van uw boek kunnen wegduwen. Toch gebeurde dat niet. Integendeel. Niet enkel ga ik uw boek lezen om uw verhaal te kennen. Ik ga uw boek net zozeer lezen als voorbereiding.
Het kan gek klinken wat ik nu zal schrijven. Wij kennen elkaar niet. Toch gebeurt er iets eigenaardigs terwijl ik uw boek lees. Wij lijken dichter naar elkaar toe te schuiven. Dat dit gebeurt, is door de manier waarop u schrijft. U doet het sober. Bijna ingetogen. Die ingetogenheid lijk ik te interpreteren als een uitnodiging om in uw voetsporen mee te stappen. Het lijkt wel alsof ik u achterna huppel. Terwijl wij samen stappen, luister ik naar uw verhaal. Op uw tocht komen herinneringen boven. Door de dingen die u ziet en beleeft, koppelt u terug. Naar uw leven. Naar Chris, uw man. Die herinneringen deelt u. Waardoor ik mij uw leven kan verbeelden. Waardoor ik mij uw man kan verbeelden. Dat schept een band. Die band brengt ons dichter. U bent niet langer enkel een schrijver. Ik ben niet langer enkel een lezer.
Wat u hoopt te kunnen doen, is de dingen ordenen. Alles opnieuw op een rijtje te krijgen. Om zo grip te krijgen op hoe het verder moet. U hoopt dat de Camino u dat kan bieden. The Camino provides, dat wordt wel eens gezegd door mensen die de pelgrimstocht al stapten. Daarmee wordt dat bijzondere gegeven bedoeld dat de Camino precies datgene geeft wat de pelgrim nodig heeft op precies het juiste moment. Dat kan in gebaren. Dat kan in ontmoetingen. Dat is wat ook met u gebeurt. Tijdens uw wandeling zal u dat bijzondere gegeven mogen ervaren.
Op uw wandeling leert u nog iets anders. U ervaart een magie. Een magie waarin de dingen naast elkaar kunnen bestaan. Verdriet naast plezier. Links naast rechts. Jong naast oud. Stilte naast kabaal. Pijn naast genot. Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten. Integendeel. Het ene kan net het andere versterken.
Na uw pelgrimstocht keert u terug naar Nederland. Maar het begint te schuren. Spanje, waaraan u zo gehecht bent, trekt aan uw mouwen. U stapt een nieuw avontuur in. Begint een nieuw hoofdstuk in uw leven. U verhuist naar Spanje om een herberg te beginnen. Een gekke en impulsieve onderneming, dat is wat men zou kunnen denken. Maar dat is het niet. Dat is het helemaal niet. Integendeel. Ondanks het zware werk vindt u rust in uw leven. In uw herberg herontdekt u die exceptionele kracht van een dorpsleven. U proeft van gastvrijheid. Van traagheid. Van burenliefde. U leert dat dorpsleven te waarderen. Een dorpsleven, waarvan ik dacht dat het voor eeuwig en altijd verdwenen was. Daar in Spanje mag u het ontdekken. Mag u het beleven. Ik moet bekennen, ik ben een tikkeltje jaloers.
De Camino. De herberg. Dat had het kunnen zijn. Toch biedt uw boek meer. Veel meer. U doet mij stilstaan bij de dood. Bij de liefde. U doet mij nadenken over het herijken van mijn relatie met mijn vader die dementeert. U doet mij terugkeren naar mijn jeugd. U doet mij kijken naar mijn relatie. U doet mij beseffen dat ik mag en moet koesteren wat ik heb. Kortom, ik voel in uw boek een intense warmte. Een warmte die verbindt.
Beste Anna. Terwijl ik uw boek lees, ga ik beseffen dat onze Camino niet mag blijven steken in enkel een plan. Ik wil vertrekken. Ik wil weg. Ik wil ervaren. Ik wil mij openstellen. Ik wil de deur naar een ander leven vinden. Of misschien net vaststellen dat ik die deur al gevonden heb. Dat die deur mij naar de Camino bracht. Om die weg af te leggen als dank voor mijn reeds geleefde leven. Ik weet niet of ik de Camino moet ervaren als een therapie. Als een herbronning. Als een zoektocht. Wat ik wel weet, is dat ons plan om de tocht te maken, een goed plan is. Uw boek heeft mij daarvan overtuigd. Volgend jaar stappen mijn vrouw en ik de Camino. Voor al die inzichten en veel meer wil ik u danken. Van ganser harte. Dank dus. Dank. Dank. Dank.
Met vriendelijke groeten.
Reactie plaatsen
Reacties